Η ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΠΙ ΤΩΝ ΥΞΩΣ…

Μετά την ολοκλήρωση της γενικής επιστράτευσης, η ελληνική δύναμη χωρίσθηκε σε τρεις στρατιές που η κάθε μία από αυτές ακολούθησε διαφορετική κατεύθυνση. Έτσι η πρώτη οδηγήθηκε με αρχηγό τον Διόνυσο τον Β΄ προς την Μέση Ανατολή και το Ιράν , η δεύτερη με αρχηγό τον Μίνωα τον Α΄ μέσω της ερήμου Σινά προς την Μέμφιδα της Αιγύπτου και η τρίτη με τον Περσέα να ηγείται αυτής προς τις περιοχές της Σομαλίας.
Τόσο ο Μίνως όσο και ο Περσέας απέκρουσαν με επιτυχία τις εχθρικές δυνάμεις των εισβολέων και εκκαθάρισαν κάθε κίνδυνο από τις περιοχές της Βορείου Αφρικής, Αιγύπτου, Σομαλίας και Αιθιοπίας. Να δούμε και τις σχετικές αναφορές από τα αρχαία κείμενα για τα παραπάνω γεγονότα που πραγματικά αποτελούν για την ιστορία των Ελλήνων χρυσές σελίδες, αφού προστατεύουν όχι απλά τις κτίσεις τους αλλά τον ίδιο τον πολιτισμό, τον ίδιο τον άνθρωπο και το μέλλον του.
«…Καυκασίων ήλαυνε κατά πρηώνα εναύλων , Ασσηρίων δε Κάρηνα και ούρεα δύσβατα Βάκτρων…», εδώ ο Νόνος μας δείχνει την πορεία που ακολούθησε ο Διόνυσος ο Β΄ προς αντιμετώπιση των Υξώς.
«…Από χθόνος ήλασε Μίνως, Αραβίης επί πέδον…»
«…Παραγενόμενος δε εις Αιθιοπίαν ης εβασίλευε Κηφεύς, εύρε την θυγατέρα τούτου Ανδρομέδα, παρακειμένην βορά θαλασσείω κήτει… αναγκασθείς ο Κηφεύς υπό Αιθιόπων…», λέει ο Απολλόδωρος για τον Περσέα ο οποίος βρήκε στην Αιθιοπία τον βασιλιά της Κηφέα να είναι αναγκασμένος να θυσιάσει την κόρη του για να σωθεί η χώρα από τον κίνδυνο του κήτους που τους απειλούσε. Επειδή στην μυθολογία όπως γνωρίζουμε όλα είναι συμβολικά δοσμένα, αντιλαμβανόμαστε ότι το κήτος συμβόλιζε τον εχθρό, τους Υξώς και η κόρη του Κηφέα, η Ανδρομέδα την εξουσία του Βασιλιά. Αυτήν παρέδωσε ο Κηφεύς για να σωθεί η χώρα από τις ορδές των βαρβάρων και τις καταστροφές που επέφεραν στις επελάσεις τους. Μία θεώρηση του πράγματος όπως μέσα από τα λεγόμενα του Απολλοδώρου διαβάζουμε και βέβαια δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι επρόκειτο για κήτος, παρά για ένα φαινόμενο που τους απειλούσε, και στην προκειμένη περίπτωση δεν μπορούσε να είναι τίποτε άλλο παρά οι ορδές των βαρβάρων Υξώς. Έτσι ο Περσέας σώζει την κόρη Ανδρομέδα- Εξουσία του Κηφέα, απελευθερώνει με άλλα λόγια την χώρα και τους κατοίκους της.
Αφού λοιπόν τόσο ο Περσέας όσο και ο Μίνωας επιτυγχάνουν νίκες μεγάλες οδεύουν προς την κατεύθυνση της κοιλάδας του Ινδού όπου εκεί βρίσκεται η άλλη ελληνική στρατιά υπό τον Διόνυσο τον Β΄ αντιμέτωπη με τον κύριο όγκο των βαρβάρων ερυθρομέλανων Υξώς. Μάλιστα τα αρχαία κείμενα μας λένε πως το σύνολο του ελληνικού στρατού ενισχύεται και από Ινδούς ελληνικής καταγωγής. Συγκεκριμένα διαβάζουμε: «…Συνεστρατεύοντο δε λαοί όσοι Κύραν νέμονται και Ινδώο ποταμοίο, Αρειμανέων πέδων Ινδών… τοις δ’ έπι θαρσήσαντες επιστρατώοντο μαχηταί, Δάρδαι, και Πραισίων στρατιαί…», λέει ο Νόνος στα «Διονυσιακά» του, σημειώνοντας ότι μόλις έφθασε στις Ινδίες ο ελληνικός στρατός, έσπευσαν να πυκνώσουν τις τάξεις τους οι ελληνικής- άρειας καταγωγής άνδρες της κοιλάδας του Ινδού ποταμού, της ονομαζόμενης σήμερα Πενζαπ, Πενταποταμία.
Η μάχη του Ινδού ποταμού ήταν αποφασιστική και πάρα πολύ σκληρή. Οι εισβολείς Ραξάς και Υξώς κατασφαγιάσθηκαν. Ο αρχηγός τους Νταριοντάνα (Δηριάδης) και ο γαμπρός του Ορόντης σκοτώνονται και ο θρήνος στους εναπομείναντες Υξώς είναι μεγάλος και γοερός. Η καταστροφή ήταν ολοκληρωτική και η τύχη των Αρείων της περιοχής του Ινδού κρίθηκε σ’ αυτή ακριβώς την μάχη, και κρίθηκε θετικά τόσο για αυτούς όσο και για τους απογόνους τους που θα έμελλε να συνεχίσουν την επιρροή τους σ’ αυτό το κομμάτι της γης που θα κρατούσε το δικό του μυστικό έως και σήμερα….Αλλά αυτό είναι μία άλλη, πολύ μεγάλη ιστορία….
Γοερά αντηχεί στο Ινδικό έπος Μαχαμπαράτα, ο θρήνος των επιδρομέων για τον θάνατο του αρχηγού τους που σκοτώθηκε στο πεδίο της μάχης. Ο ίδιος θρήνος των ερυθρομέλανων Υξώς ακούγεται και στα αρχαία ελληνικά κείμενα για τον Δηριάδη και τον γαμπρό του.
«… Ω! Νταριοντάνα, είσαι ακόμη ζωντανός; Άκουσε λοιπόν τα νέα για να χαρείς.
Οι Παντάβα( =Άρειοι των Ινδιών) εσφάγησαν. Ο στρατός των κατεστράφη. Πέσαμε καταπάνω των την νύκτα στον ύπνο των, και τους εξολοθρεύσαμε…», γράφει η Μαχαμπαράτα εξιστορώντας τον θρήνο των Αιθιόπων για τον θάνατο του Δηριάδη και του γαμπρού του Ορόντη, καθώς και για την καταστροφή των φρουρίων των Αιθιόπων- Ερυθραίων από τον Ελληνικό Στρατό.
Από την άλλη πλευρά, αυτή των νικητών Ελλήνων, εξαιρετικές τιμές απονεμήθηκαν στους μαχητές Έλληνες που τόσο αποφασιστικά πολέμησαν και έπεσαν στο πεδίο της μάχης στις πεδιάδες του Ινδού ποταμού. Και ήταν μεγάλα, ονομαστά πρόσωπα εκείνοι που πέρασαν πια τώρα στις σελίδες της ιστορίας και της μνήμης… Ανάμεσα τους και ο Κρήτας γόνος της Κνωσσού, στρατηγός Οφέλτης. Λέγεται πως ο νεκρός στρατηγός ήταν ντυμένος την στρατιωτική πολεμική του στολή και γύρω του ήταν παρατεταγμένες μονάδες του ελληνικού στρατού. Του απομένουν διακριτικές τιμές και στο πλευρό του ορθώνουν το μεγαλοπρεπές τους ανάστημα Κρήτες πολεμιστές.
Επικεφαλής είναι ο γέρος βασιλιάς της Κρήτης Αστερίων, ο πατέρας του στρατηγού και νέου βασιλιά της Κρήτης Μίνωα Α΄ . Ο νεκρός τοποθετείται στο νεκρικό κρεβάτι και εναποτίθεται μπροστά στον Ινδό ποταμό με ορίζοντα το πεδίο της μάχης.
Ομηρικές σκηνές έλαβαν χώρα κατά την ταφή των νεκρών εκείνης της μάχης. Αναγέρθηκε τύμβος προς τιμή του Οφέλτη, όπως συνηθίζανε να κάνουν την τότε εποχή και ο αρχιστράτηγος Διόνυσος ο Β΄ προκήρυξε αγώνες στο όνομα του νεκρού Κρήτα Στρατηγού, όπου και όρισε διάφορα έπαθλα. Σ’ εκείνο τον αγώνα νικητές ήσαν οι βασιλείς της Τροιζήνας Αιακός και της Δυτικής Μακεδονίας Ακταίων, αλλά και άλλοι.
Και τέλος χάραξε επί του τύμβου επίγραμμα αντάξιο του ηρωϊσμού του νεκρού στρατηγού Οφέλτη.
«…Αμφί δε νεκρό Αστέριος Δικταίος…», γράφει ο Νόνος δείχνοντας την θέση στο πλευρό του νεκρού από τον Αστέριο τον πρεσβύτη βασιλιά της Δίκτης της Κνωσσού.
«…Και τότε Βάκχος έθηκε ποδών ταχύτητος αγώνα, πρώτο αθλητήρι τίθει κειμήλια νίκης αργύριον κρατήρα…Δευτέρω … εθήσατω θεσσαλικόν ίππον και πημάτων ξίφος…», διαβάζουμε στα «Διονυσιακά» για τον αγώνα που προκήρυξε ο Διόνυσος ο Β΄ και τα βραβεία που θα λάμβαναν τόσο ο πρώτος όσο και ο δεύτερος νικητής.
«…Νεκρός ενθάδε κείται Κνώσιος Ινδοφόνος, βρομίου ούναθλος Οφέλτης…», λέει ο Νόνος δείχνοντας το επίγραμμα που χάραξε ο αρχιστράτηγος Διόνυσος ο Β΄ προς τιμή του ήρωα Οφέλτη.
Και έτσι τελείωσε ο κίνδυνος εκείνος που τάραξε την εποχή γεμίζοντάς την με τον φόβο μιας μεγάλης καταστροφής. Τα επινίκια όμως θα έχουν και συνέχεια και αυτή θα είναι η μεγάλη δόξα του βασιλιά της Κρήτης Μίνωα του Α΄ στην Αίγυπτο όπου έμελλε να αφήσει την δική του πλέον σφραγίδα!!!

(Νόνος «Διονυσιακά», τόμος Β΄ βιβλίο 47ο στιχ. 373-375,
-«- -«- -«- βιβλίο 21ο στιχ. 307-308
Απολλόδωρος βιβλίο Β΄ εδαφ. 45
Νόνος «Διονυσιακά» τόμος Β΄ βιβλίο 26ο στιχ. 60-61, τόμος Α΄ βιβλίο 13 στιχ. 425-426,
Μαχαμπαράτα, κεφ. 44, 62, 95,
Νόνος «Διονυσιακά» τόμος Β΄ βιβλίο 40ο στιχ. 196-201,
-«- -«- -«- βιβλίο 37 στιχ. 49-56, 765, 101-103).

Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΥΞΩΣ…

Ο Μίνως λοιπόν κατά τις πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον των Υξώς φαίνεται πως κυνήγησε αυτούς έως την περιοχή της Σαχάρας. Στις παραδόσεις των ιθαγενών της Σαχάρας, Τουαρέγκ, υπάρχουν στοιχεία που αποδεικνύουν την ανάμνηση της νίκης των Ελλήνων κατά των εισβολέων Υξώς αλλά και βραχογραφίες ανάλογες έχουν ανακαλυφθεί στα βουνά της Τασιλή που βρίσκεται στα πρόθυρα της Σαχάρας, όπου αναπαριστάνουν μάχες Ελλήνων εναντίον των Ερυθρομέλανων εισβολέων. Χαρακτηριστική είναι η βραχογραφία όπου αναπαρίσταται ένας αρματηλάτης, προφανές είναι ότι ανήκει στον στρατό του Μίνωα, ο οποίος καταδιώκει έναν εκ των στρατιωτών των εισβολέων.

Οι ιθαγενείς Τουαρέγκ λάτρεψαν τον απελευθερωτή Μίνωα ως Θεό με την προσωνυμία Αμανάϊ.
Αλλά και ο Περσέας έδρασε στην περιοχή της Βόρειας Αφρικής και μάλιστα στην Αιθιοπία η οποία ήταν ελληνική αποικία και αυτή. Μέχρι τις ακτές της Σομαλίας όπου ήταν και το σημείο αποβίβασης των ερυθρομέλανων, έφτασε ο Περσέας κυνηγώντας τους Υξώς.

Νικητής και τροπαιούχος επανέφερε στον θρόνο του τον βασιλιά της Αιθιοπίας Έλληνα Κηφέα και απελευθέρωσε την κόρη του Ανδρομέδα. Επειδή οι Υξώς όπως είπαμε ήρθαν από την θάλασσα με αρχηγό τον Βλέμυ εξ’ ου και ονομάστηκαν οι άνδρες του Βλεμυάνες, οι κάτοικοι της περιοχής πέρασαν μέσα από την παράδοση τον παραλληλισμό του με το κήτος που επέφερε τις καταστροφές στην χώρα τους. Το γνωστό θαλάσσιο κήτος στο οποίο είχε δοθεί ως θυσία η Ανδρομέδα, όπως πληροφορούμαστε και από τον Απολλόδωρο. Συγκεκριμένα λέει ο συγγραφέας:

« …Παραγενόμενος δε ο Περσεύς εις Αιθιοπίαν ης εβασίλευε Κηφεύς , εύρε την θυγατέρα Ανδρομέδαν παρακειμένην βοράν θαλασσίω κήτει… αναγκασθείς ο Κηφεύς υπό των Αιθιόπων έπραξε…Ταύτην θεασάμενος ο Περσεύς και ερασθείς… το κήτος έκτεινε και την Ανδρομέδαν έλυσε…» (Απολλόδωρος βιβλίο Β’ εδάφιο 43-45).
Από εκείνη την σχέση και τον γάμο του με την Ανδρομέδα ο Περσέας απέκτησε ένα γιο, τον Πέρση. Είναι ο προπάτορας των Περσών που όπως λέει η παράδοση η πρώτη δυναστεία δημιουργήθηκε μετά τον κατακλυσμό και προς χάριν του ονομάστηκε η χώρα Περσία. Διαβάζουμε την αντίστοιχη αναφορά στον Απολλόδωρο, στο β’ βιβλίο του στο εδάφιο 49:

«…Εγένετο δε εξ Ανδρομέδας παις αυτώ πριν με ελθείν εις την Ελλάδα, Πέρσης… Από τούτου δε τους Πέρσες βασιλείς λέγεται γενέσθαι…».
Ο Αχαιμένης ήταν γόνος της δυναστείας του βασιλιά Πέρση, γιου του Περσέα και ιδρυτής της μεγάλης δυναστείας των Αχαιμενιδών απ’ όπου κατάγονταν ο Μέγας Κύρος, ο Δαρείος κ.λ.π..

Όλοι ήταν επίγονοι της δυναστείας του Αχαιμένη και φυσικά ελληνικής καταγωγής: « …Ο Όρχαμος του Αχαιμένους γόνος, ο των Περσίδων πόλεων επιφανών ανάσσων, από του Βήλου έβδομος το μέγα γένος ήλκεν…», γράφει και ο Οβίδιος δείχνοντάς μας την ελληνική καταγωγή στους Αχαιμενίδες. Πηγαίνει πίσω στους προγόνους βασιλείς του Περσέα, τον Βήλο ο οποίος ήταν από την γενιά της επίσης Αργείας Ιούς.
Ο Μίνως απέδωσε μεγάλες τιμές στον Περσέα για την συμμετοχή του στην τεράστιας σημασίας νίκη επί των Υξώς. Έφτιαξε ναό τον οποίο αφιέρωσε στον Περσέα και μάλιστα μέσα σ’ αυτόν τοποθετήθηκε το άγαλμα του.

Τόσο ο ναός όσο και το άγαλμα ήταν έργα του Δαίδαλου, του μεγάλου αρχιτέκτονα και συμβούλου του Μίνωα του Α’.

Ο Ηρόδοτος αναφέρει σχετικά: «… Εν ταύτη τη πόλει(= Μέμφις), έστι Περσέως ιερόν. Τα προπύλαια του ναού λίθινα εστι κάρτα μεγάλα, επί δε αυτοίσοι ανδριάντες εστάσι λίθινοι, και άγαλμα εν αυτώ ανέστικε του Περσέως…» ( Ηρόδοτος Βιβλ. Β΄ εδάφ. 91).

Η αναφορά αυτή του Ηροδότου μας αποδεικνύει ότι ακόμη και στην εποχή του υπήρχε ο ναός εκεί στην Μέμφιδα της Αιγύπτου αλλά και το άγαλμα το οποίο μπόρεσε και ο ίδιος ο μεγάλος ιστορικός να θαυμάσει….
Αλλά όμως ανάλογες τιμές δόθηκαν και προς άλλους ήρωες της εκστρατείας κατά των Υξώς. Ήρωες που είχαν συμβάλει τα μέγιστα σε εκείνη την θριαμβευτική, από κάθε άποψη εκστρατεία.

Προς τιμή του Βασιλιά της Μακεδονίας Δαρδάνου ονομάστηκε μία περιοχή του Ινδού ποταμού ως Δαρδανία και σήμερα αυτή την περιοχή την αναφέρουν ως Δαρδανιστάν.

Προς τιμή του Ελύμου βασιλιά των Ελλήνων της Νοτίου Ιταλίας ονομάστηκε η νότιος περιοχή της Περσίας, Ελυμεία. Τιμές που απέδωσαν οι μεγάλοι αρχιστράτηγοι των Ελλήνων Διόνυσος ο Β’ και Μίνως ο Α’.
Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης κάνει αναφορά εκτενή στον Μίνωα τον Α’ τον μεγάλο βασιλιά της Κρήτης αλλά και στον σύμβουλο και αρχιτέκτονά του Δαίδαλο, για την παρουσία τους στην Αίγυπτο κατά την εποχή της εκστρατείας των Ελλήνων κατά των Υξώς. Των επιδρομέων από τα βουνά της Ινδίας…
«…Μετά τους θεούς τοίνον φασί πρώτον βασιλέα της Αιγύπτου Μήναν… Το δε κάλιστον προπύλον εν Μέμφει του Ηφαίστου, Δαιδάλω αρχιτεκτονήσω, έτι και νυν Ιερόν είναι Δαιδάλου, τιμώμενον υπό των εγχωρίων…»( βιβλ. 1 XLIV, XLV, σελ. 67. βιβλ. Ι, XVII, σελ. 140.).
Το σύμβολο του Δαιδάλου ως αεροπόρου σώζεται ως σήμερα σε ναούς της Αιγύπτου. Σ’ ΄ ένα ναό που είναι στολισμένος με φτερά αετού, βλέπουμε τον συμβολισμό του αεροπόρου Δαίδαλου. Οι πολύπλοκοι δαιδαλώδεις διάδρομοι στα ιερά κτήρια της Αιγύπτου είναι πανομοιότυπα του λαβύρινθου της Κνωσσού και αναμφίβολα πλέον έργα του ίδιου αρχιτέκτονα, αφού όλα τα στοιχεία από την αρχαιότητα έως τις σημερινές ανακαλύψεις αυτό μαρτυρούν.

Φυσικά η τεχνική και οι γνώσεις του Δαίδαλου δεν έμειναν κρυφές. Κάποιοι λογικά τις έλαβαν και κατέστησαν εαυτούς άξιους συνεχιστές, διάδοχους εκείνου του υπέροχα μεγαλειώδους αρχιτεκτονικού νου!!!

Και βέβαια δεν θα μπορούσε να λείψει η απόδοση τιμής προς εκείνον τον τεράστιο άνδρα που τόσα προσέφερε στον πολιτισμό της περιοχής της Αιγύπτου κατά την διάρκεια της παρουσίας του ως σύμβουλος του Μίνωα του Α’.

Στην Μέμφι κατασκευάστηκε ναός προς τιμή του και για να μείνει στην μνήμη τους ο Μεγάλος αυτός αρχιτέκτονας!!!
Ως επίλογο στο κεφάλαιο Υξώς-Ραξάς-Ερυθρομέλανες- Αιθίοπες- Βλεμυάνες, αφήσαμε λίγα λόγια για το ποιοι ήσαν.

Η παράδοση τους παρουσιάζει ως άρπαγες, σκληρούς, καταστροφείς και πολύ άσχημους στην όψη. Η θεότητα την οποία πίστευαν ήταν η θεά Κάλι, η γνωστή ινδική θεότητα του Κακού, η οποία παρουσιάζεται με μαύρη μορφή. Η μεσογειακή παράδοση τους έχει κρατήσει στην μνήμη της ως Καλικάντζαρους αλλά και ως άνδρες της θεάς Κάλι. Η παράδοση θέλει τους καλικαντζάρους να βγαίνουν μία συγκεκριμένη εποχή στον χρόνο και να κάνουν καταστροφές κάθε είδους.
Λέγεται πως κατάλοιπα εκείνων έμειναν μετά την ήττα τους από τους Έλληνες στην περιοχή του Α΄ καταρράκτη του Νείλου και είναι οι περιβόητοι Τσιγγάνοι ή Τσιγκάλοι, οι οποίοι εξακολουθούν την «πλάνητα πρωτόγονη ζωή τους», όπως ακριβώς ζούσαν στα χρόνια της εισβολής τους. Ο τίτλος Τσιγκάλοι, φέρεται ότι δηλώνει την ιδιότητά τους ως υιών της θεάς Κάλι. Η λέξη Τσιν- δηλώνει τον γιο και η λέξη Κάλι την θεά των Μαύρων Κάλι. Υποστηρίζεται ότι το Τσιν είναι παραφθορά της ελληνικής λέξης Ιν(=υιός).

ΑΙΓΗΙΣ,ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ …ΑΔΟΞΑ!!!

Πιστεύω πως δεν υπάρχει κανείς, σήμερα, που να μην αποδέχεται ως γεγονός την ύπαρξη πολιτισμού και μάλιστα αρκετά ανεπτυγμένου, στον προϊστορικό χώρο του Αιγαίου. Την περιοχή που είναι γνωστή ως Αιγηίδα.

Συγκεκριμένα όταν άρχισε το τέλος της παγετώδους περιόδου οι πορθμοί που χωρίζουν την Ευρώπη από την Αφρική και την Ασία δεν υπήρχαν αλλά ήσαν στεριές .Όπως η Ιταλία η Σικελία και η Τυνησία ήταν επίσης ενωμένες. Εκεί λοιπόν που σήμερα βρίσκεται η Μεσόγειος ήταν τότε δύο χωριστές θάλασσες που χώριζαν την Μεσόγειο σε ανατολική και δυτική. Το μεγαλύτερο μέρος που δεν καλυπτόταν από πάγους στην περιοχή της Ευρώπης ήταν η χώρα της Αιγηίδος. Άρχιζε από τα δυτικά των Ιονίων νησιών, που φυσικά δεν ήταν τότε νησιά, περιελάμβανε την ηπειρωτική Ελλάδα, το Αιγαίο που και αυτό δεν ήταν φυσικά θάλασσα, ακόμη, την Μικρά Ασία, την Κρήτη, την Κύπρο και έφθανε έως την Συρία. Την περιοχή αυτή που ονομαζόταν Αιγηίδα ή Αγαιίδα την διέσχιζε ο Αιγαίος ποταμός που ερχόταν από τον Εύξεινο και διέρρεε την μεγάλη πεδιάδα ( Ελλάδας - Μικράς Ασίας) σχημάτιζε μία λίμνη ανατολικά της Εύβοιας και χυνόταν στην ανατολική κλειστή θάλασσα νοτιοδυτικά και νοτιοανατολικά της Κρήτης. Στην ίδια θάλασσα χυνόταν και ο Νείλος αλλά και ο Αδριατικός ποταμός που εξέβαλε βορειοδυτικά της Κέρκυρας. Η χώρα της Αιγηίδος είχε ήπιο κλίμα, άφθονα νερά, μεγάλες και εύφορες πεδινές εκτάσεις.

Αυτή ήταν σε βασικές γραμμές η περιοχή της Αιγηίδος και φυσικά οι άνθρωποι που βρίσκονταν εκεί είναι λογικό πως κάτω από τόσο ευνοϊκές συνθήκες να είχαν την καλύτερη εξέλιξη που μπορεί να πιθανολογήσει ο οποιοσδήποτε ερευνητής. Το ίδιο και η περιοχή παρουσίασε την μεγαλύτερη και αξιολογότερη ανάπτυξη και έτσι έγινε η ουσιαστική κοιτίδα του ανθρώπινου πολιτισμού,μέχρι που ήρθε το λιώσιμο των πάγων με όλα τα δυσμενή έως και απόλυτα καταστροφικά αποτελέσματα για ολόκληρη δυστυχώς την χώρα της Αιγηίδος.
Ακόμη λοιπόν το ίδιο πιστεύω, ότι και μετά το λιώσιμο των πάγων και το πλημμύρισμα της περιοχής με τα νερά που εισέβαλαν από την ευρύτερη περιοχή των Ηρακλείων στηλών, σημερινό Γιβραλτάρ, η καταστροφή ήταν γενικευμένη.
Έτσι έχουμε ξαφνικά ένα φυσικό φαινόμενο(;), που επιφέρει τον πανικό και στην συνέχεια την καταστροφή του τότε κόσμου, κάτω μάλιστα από συνθήκες που δεν επέτρεπαν καμία αντίδραση, εφ’ όσον η χρονική διάρκεια των πλημμύρων ήταν τόσο μικρή που τίποτα δεν μπορούσε να γίνει προς την σωτηρία.
Ο άνθρωπος της περιοχής της Αιγηίδος βρίσκεται κατατρεγμένος από την ίδια την φύση και την μανία της και παραδίδεται σ’ αυτή χωρίς καμία απολύτως αντίδραση! Να συμπληρώσουμε πως τα ευρήματα του γνωστού καθηγητού κ. Άρη Πουλιανού, μάλιστα δε τα οστά του αρχανθρώπου στο σπήλαιο των Πετραλώνων της Χαλκιδικής, έφεραν στο φως μέσα από τις έρευνες που έγιναν σ’ αυτά, συμπεράσματα που ανέδειξαν ότι οι τότε άνθρωποι όχι μόνο ήσαν στο επίπεδο του εχέφρονος άρα εξελιγμένου ανθρώπου αλλά βρίσκονταν σε αρκετά ικανοποιητικό , για να μην πω πάρα πολύ ικανοποιητικό και φανεί υπερβολή, εξελικτικό στάδιο. Και να σημειώσουμε πως γίνεται λόγος για τουλάχιστον 800- 900 χιλιάδες χρόνια π. Χ.!!!
Αν σώθηκαν κάποιοι; Ναι, σίγουρα κάποιοι σώθηκαν… Οι άνθρωποι που κατοικούσαν σε πολύ ψηλές περιοχές, εκείνοι που στην ουσία όπως πάντα συμβαίνει έως και τις ημέρες μας, δεν είχαν την αμεσότητα του πολιτισμού στον βαθμό που λογικά είχαν οι κατοικούντες τις πεδινές περιοχές. Έτσι η Αιγηίδα με τις τρεις λίμνες της ξαφνικά μετατρέπεται σε μία λεκάνη που γεμίζει από άκρη σε άκρη με τα νερά του Ατλαντικού Ωκεανού, δημιουργώντας την Μεσόγειο θάλασσα και το Αιγαίο Πέλαγος.
Εδώ να σημειώσουμε πως υπάρχουν θεωρίες οι οποίες αναφέρονται στην μυθική Ατλαντίδα, την οποία καθόλου μυθική δεν μας παρουσιάζει ο Πλάτων στα βιβλία του Τίμαιος- Κριτίας, και η οποία θεωρία θέλει άμεσους «αυτουργούς» τους κατοικούντες την μεγάλη νήσο, με τον τεράστιο πολιτισμό, που βεβαίως άνθρωποι τον είχαν δημιουργήσει και φυσικά ανθρώπινα και τα χαρακτηριστικά του… Δηλαδή με λίγα λόγια οι ανθρώπινες αδυναμίες δεν άφησαν τα περιθώρια ούτε και σε εκείνο τον τεράστια προηγμένο πολιτισμό να έχει την θετική μορφή που θα μπορούσε να είχε, αλλά η αλαζονεία της εξουσίας του δυνατού έπαιξε και εδώ τον πρωταρχικό της ρόλο.
Η σύγκρουση με τους Έλληνες, τους Αθηναίους όπως λέει ο ιερέας της Σαίδος στον Σόλωνα ήταν εκείνη που ναι μεν ανέκρουσε την κατακτητική πορεία των Ατλάντιων αλλά είχε και τα ανάλογα αποτελέσματα… Γιατί όταν δύο υψηλοί πολιτισμοί συγκρούονται ένα είναι το σίγουρο αποτέλεσμα. Η καταστροφή!!!
Η χρήση των υπερόπλων από τους Ατλάντιους αλλά και τους Αθηναίους, οι οποίοι μην ξεχνάμε ότι ήταν και οι μεταδόσαντες τον πολιτισμό στην Ατλαντίδα την οποία και εποίκησαν καταστήσαντες αυτήν κάτι σαν την σημερινή Αμερική, η χρήση αυτή λοιπόν ήταν και το καθοριστικό σημείο για την επικείμενη καταστροφή. Και να σας πω κάτι; Λογικό μου φαίνεται να συνέβη κάτι παρόμοιο γιατί αλλιώς δεν μπορεί να εξηγηθεί όχι μόνο το αιφνίδιο της καταστροφής αλλά και η μικρή χρονική διάρκεια αυτής που δεν επέτρεψε καμία αντίδραση στους πληγέντες. Αλλά ακόμη και το μαζικό αυτής. Καθότι σχεδόν ολόκληρος ο τότε γνωστός κόσμος επλήγει ολοκληρωτικά!!!
Το λιώσιμο των πάγων και η διείσδυσή των υδάτων τους στην Αιγηίδα είχε ως αποτέλεσμα και άλλες μεταβολές πάνω στον πλανήτη. Κυρίως την δημιουργία του Ρεύματος του Κόλπου, ( Γκολφ Στρήμ), το οποίο μετέφερε θερμά ρεύματα και είχε μετέπειτα ως αποτέλεσμα την δημιουργία περιοχών σε κατοικημένες κάτι που πριν δεν υφίστατο αφού αποτελούσαν παγωμένες εκτάσεις.
Η καταστροφή όπως και να ήταν η πραγματικότητα είναι δεδομένη και η ερήμωση επίσης. Ποιοι έμειναν; Οι βοσκοί και αγράμματοι στα βουνά που σαν παραμύθι, κατά κάποιο τρόπο κράτησαν στο μυαλό έναν πολιτισμό που κάποτε υπήρξε. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι στην μνήμη των προγόνων μας υπήρξαν όχι μόνο ένας αλλά τρεις κατακλυσμοί!!! Του Ωγύγου του Δαρδάνου και του Δευκαλίωνα. Βέβαια αυτός ο τελευταίος είναι από τους πλέον σημαντικούς καθότι οι καταστροφές άλλαξαν ριζικά μια πολύ μεγάλη περιοχή, όπως ήταν αυτή της Αιγηίδος και για τον λόγο αυτό έμεινε στην θύμηση ως το γεγονός που σημάδεψε την ιστορία ενός τόπου και ενός ολόκληρου πολιτισμού. Και όπως προαναφέραμε οι θύμησες αυτές δεν θα μπορούσαν από εκείνους που σώθηκαν να έχουν άλλη μορφή από εκείνη της προφορικής παράδοσης που άγγιζε τα όρια του μύθου. Έναν μύθο που μέσα στα χρόνια που περνούσαν όλο και περισσότερο έπαιρνε την θέση του στο αποκλειστικό χώρο της λαϊκής μυθολογίας μόνο και μόνο για να το διηγούνται στα εγγόνια τους που έμελλε να έρθουν σε έναν κόσμο ο οποίος για ακόμη μία φορά θα έψαχνε να βρει και πάλι τον δρόμο προς τα …επάνω…

ΟΛΑ ΒΑΣΙΣΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ…

Πάντως δεν νομίζω να υπάρχει, έστω και ένας αμερόληπτος επιστήμονας που να μην συμφωνεί ότι ο πραγματικός πολιτισμός και γενικότερα ο ανθρωπισμός προήρθε από εκείνους τους πάνσοφους νόες, τους πανάρχαιους προγόνους μας. Η πραγματική και σωστά διατυπωμένη επιστήμη θεμελιώθηκε από τους αρχαίους Έλληνες πανεπιστήμονες και οτιδήποτε στην συνέχεια νεώτερο προέκυψε, από εκεί άντλησε την γνώση, εκεί στηρίχθηκε και από εκεί θα συνεχίσει να στηρίζεται… Από εκείνες τις ανακαλύψεις, από εκείνες τις κατακτήσεις αφού πέρα από την ελληνική διανόηση τίποτε σπουδαιότερο δεν υπήρχε και μάλλον τίποτε σπουδαιότερο δεν μπορεί να υπάρξει!!!
Καθότι ακόμη και η πλέον μεγαλύτερη κατάκτηση του σημερινού ανθρώπου, η διάσπαση του ατόμου και του πυρήνα του, και η διαπίστωση ότι το απειροελάχιστο σωματίδιο της ύλης είναι σύνθετο, ακόμη και αυτά δεν ήταν άγνωστα στους αρχαίους Έλληνες σοφούς. Αφού ναι μεν είπε ο Δημόκριτος ότι το άτομο είναι «άτμητο» , δηλαδή δεν διασπάται, αλλά ταυτόχρονα ο Αναξαγόρας είχε καθορίσει ότι το άτομο μπορεί να διασπασθεί όπως και ο πυρήνας του αφού έλεγε: « Η ύλη είναι όχι μόνο σύνθετη αλλά και διαιρετή στο άπειρο»!

Αλλά ακόμη ένας αρχαίος σοφός ο Ζήνων ο Ελεάτης υποστήριζε το ίδιο ακριβώς πράγμα. Και μπορούμε να δούμε, κάτι που θα κάνουμε σε επόμενα άρθρα, πώς οι νεώτεροι αλλά και σύγχρονοι επιστήμονες δανείσθηκαν εκείνες τις θεωρίες για να πουν αν όχι τα ίδια ίσως κάτι ελάχιστα περισσότερο! Αλλά το πλέον ουσιαστικό είναι πως δεν αντελήφθησαν ή σκοπίμως δεν πήραν αυτό που οι σοφοί πρόγονοί μας έδωσαν μέσα από αυτές τις ανακαλύψεις, θεωρίες, απόψεις. Έτσι βλέπουμε σήμερα την επιπολαιότητα με την οποία «προχωρά» ή τρέχει η επιστήμη, τις σκόπιμες παραλείψεις και τις διαστροφές των αρχαίων κειμένων από τους εκφραστές της, με αποτέλεσμα την εκτροπή της στην οποία και οφείλονται τόσο τα δεινά της σημερινής ανθρωπότητας όσο και κυρίως οι κίνδυνοι που την απειλούν στο μέλλον…

Και για να γίνω λίγο πιο κατανοητή τι ακριβώς εννοώ θα αναφερθώ στο Μέγιστο νόα, τον Σωκράτη, ο οποίος είχε ρίξει όλο το βάρος της φιλοσοφίας του στον άνθρωπο : « Εμέ με ενδιαφέρει ο άνθρωπος και η μελέτη του ανθρώπου…», με άλλα λόγια δίδαξε ότι μόνον ο άνθρωπος και η διαπαιδαγώγηση και τελειοποίησή του τον ενδιαφέρουν γιατί εκεί ακριβώς βρίσκεται και η βάση της εξέλιξης. Της ορθής εξέλιξης και όχι της άναρχης και κακώς νοούμενης… Γι’ αυτό και όλο τον καιρό ο μέγιστος πανεπιστήμων περιφέρονταν στην αγορά και στην παλαίστρα διδάσκοντας και συζητώντας με τους νέους . Άλλωστε όλη η καταπληκτική, θαυμαστή, κολοσσιαία πνευματική εκδήλωση του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη σ’ αυτόν τον σκοπό κατέτειναν, δηλαδή στην πνευματική, ηθική και ψυχική διαμόρφωση, διαπαιδαγώγηση και τελειοποίηση του ανθρώπου.

Αφού χωρίς ενάρετους και πεπαιδευμένους ανθρώπους δεν μπορούν να υπάρξουν κοινωνίες και πολιτείες προηγμένες και γενικά « ανθρώπινες», δηλαδή απαλλαγμένες από πάθη, μίση, αντιθέσεις και διαταραχές. Αλλά και πάλι θα επανέλθουμε σχετικά αφού είναι ανεξάντλητη πηγή παιδείας ο λόγος των αρχαίων παμμεγίστων προγόνων μας!!!

Ο ΧΡΥΣΟΜΕΡΜΗΓΚΑΣ ΤΟΥ ΗΡΟΔΟΤΟΥ ΣΤΗ ΝΟΤΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗ…

Ο Ηρόδοτος γράφει μία πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία περί κάποιων παράξενων και μεγάλων μυρμηγκιών, στην περιοχή της Ασίας, τα οποία έχουν την ιδιοτυπία να μαζεύουν ψήγματα χρυσού και να τα χρησιμοποιούν στο κτίσιμο της φωλιάς τους. Πώς και πού θα χρησιμεύσει επί του παρόντος άρθρου αυτή η ιστορία θα το διαπιστώσετε στις επόμενες σειρές.
Γράφει ο Ηρόδοτος: «… Εκτός αυτών υπάρχουν άνθρωποι άλλης φυλής. Αυτοί οι άνθρωποι κατοικούν βόρεια όλων των υπολοίπων Ινδιάνων και ακολουθούν σχεδόν τον ίδιο τρόπο ζωής όπως οι Βακτριανοί. Είναι οι πιο φιλοπόλεμοι από τις άλλες φυλές και από αυτούς στέλνονται άνδρες για την προμήθεια χρυσού. Γιατί είναι σ’ αυτό το μέρος της Ινδίας που βρίσκεται η αμμώδης έρημος. Εδώ σ’ αυτή την έρημο ζουν μεγάλα μυρμήγκια, λίγο μικρότερα από τα σκυλιά αλλά μεγαλύτερα από τις αλεπούδες. Αυτά τα μυρμήγκια κατασκευάζουν τις φωλιές τους υπόγεια όπως και τα ελληνικά μυρμήγκια και προς το σχήμα μοιάζουν πολύ. Πετούν έξω το χώμα καθώς σκάβουν. Η άμμος την οποία πετούν είναι γεμάτη χρυσό. Όταν οι Ινδιάνοι πηγαίνουν στην έρημο να μαζέψουν αυτή την άμμο παίρνουν μαζί τους τρεις καμήλες. Όταν οι Ινδιάνοι είναι έτοιμοι ξεκινούν προς ανεύρεση του χρυσού υπολογίζοντας τον χρόνο ούτως ώστε να τον μαζεύουν κατά την θερμότερη ώρα της ημέρας όταν τα μυρμήγκια κρύβονται για να προφυλαχθούν από την ζέστη. Κατά το απόγευμα το κρύο μεγαλώνει και το βράδυ είναι δυνατό. Όταν οι Ινδιάνοι φτάσουν στο μέρος που είναι ο χρυσός γεμίζουν τους σάκους τους με την χρυσή άμμο και φεύγουν γρήγορα, αλλά τα μυρμήγκια τους ακολουθούν. Αυτός κατά τους Πέρσες είναι ο τρόπος με τον οποίο οι Ινδιάνοι μαζεύουν τον χρυσό τους. Ορισμένοι σκάβουν την γη για να βρουν χρυσό, αλλά είναι πολύ λιγότερο το χρυσό αυτό από ότι με εκείνο που κλέβουν από τα μυρμήγκια….». αυτός είναι ο περιβόητος «χρυσομέρμηγκας» του Ηροδότου.
Η σχέση με το θέμα μας; Θα πάμε πάλι στην Ενριετα Μερτζ και στην αφήγηση της ίδιας για μία περιοχή των Άνδεων. Λέει λοιπόν: «…Το 1940 διέσχισα τις Άνδεις πεζή επί πέντε ημέρες. Κατέβηκα την ανατολική πλευρά και συνέχισα μέσω των μικρών παραποτάμων που οδηγούν στην Aguayatia και Ugayali. Τότε είδα και εγώ η ίδια πως οι Ινδιάνοι καταστρέφουν τις φωλιές των μυρμηγκιών και συλλέγουν το χρυσό…»

Papallacta, ανατολικά του Quito στο Εκουαδόρ-Pikilaqua ή καμιά φορά γραμμένο ως Pikillacta, πόλη ανατολικά του Cuzco στο Περού. Και οι δύο γραφές ορίσθηκαν από διαφορετικά άτομα και σε διαφορετικές εποχές κατά τον 16ο και 17ο αιώνα, αλλά και οι δύο αποτελούν την μία και αυτή λέξη με το ίδιο νόημα. Στο Cuzco μεταφράστηκε σαν «το σπίτι με τον μικρό ψύλλο». Επί της ανατολικής πλευράς της οροσειράς των Άνδεων από την Κολομβία στην Βολιβία χιλιάδες παραπόταμοι του Αμαζονίου παρασύρουν από τα βουνά κομμάτια χρυσού από τα πλούσια σε αυτά τα κοιτάσματα βουνά. Οι Ινδιάνοι μαζεύουν τον χρυσό σήμερα από τους παραπόταμους αυτούς από το Napo και τις άνω εκτάσεις του Ucayaivilcambaba, Urumba- και την Madre De Dios. Στην ίδια αυτή περιοχή κατά μήκος των όχθων των ρυακιών αυτών τερμίτες κτίζουν τις φωλιές τους μερικές από τις οποίες το ύψος τους φτάνει το ένα μέτρο και περισσότερο. Οι φωλιές αυτές περιέχουν ψήγματα χρυσού από τα οποία προσελκύονται οι τερμίτες και τα οποία χρησιμοποιούν για να κτίσουν τις φωλιές τους. Οι Ινδιάνοι καταστρέφουν τις φωλιές και μαζεύουν τον χρυσό.
Ο Clements Marcham μεταφράζοντας παλιά ημερολόγια από το 1540 παρατηρεί γι’ αυτή την περιοχή κατά μήκος των ανατολικών πλευρών των Άνδεων: « …Εδώ, στους πρόποδες ενός λόφου οι ιθαγενείς συλλέγουν μεγάλη ποσότητα χρυσού και ο χρυσός αυτός είναι όλος σε σπυριά και σβώλους αρκετού μεγέθους…». Ο Βunbury στην « Ιστορία της Αρχαίας Γεωγραφίας» λέει σε ένα σημείωμα σχετικά με την ιστορία των «χρυσομέρμηγκων» του Ηροδότου ότι αφού οι Ινδίες είναι γεμάτες με ελέφαντες γιατί ο μεγάλος αυτός ιστορικός δεν κάνει καμία αναφορά έπ’ αυτών; Όταν βλέπουμε στους σύγχρονούς του ιστορικούς συγγραφείς τόσες αναφορές για τα ζώα αυτά; Και ούτε για το ελεφαντοστού ούτε και για τους άλλους πολύτιμους λίθους κάνει λόγο που υπάρχουν σε αφθονία στην Ινδία; Αλλά μόνο για την αφθονία του χρυσού και του βαμβακιού κάνει λόγο;!!! Ο Βunbury συμπεραίνει ότι έγινε φανερή σύγχυση της ιστορίας αυτής με άλλη. Πιθανότερη υπόθεση είναι αυτή του καθηγητή Wilson ότι δηλ. η ιστορία προέρχεται από τις συνθήκες συλλογής χρυσού στην κοιλάδα του Θιβέτ το οποίο είναι κοινώς γνωστό ως «χρυσομύρμηξ» - Ricilacta. Αλλά η λέξη αυτή είναι αρχαία ελληνική και μεταφράζεται σαν «χρυσομύρμηξ».
Εδώ στην ανατολική πλευρά των Άνδεων έχουμε δύο πόλεις Papallacta, Pikilaqua/ Pikillacta, οι οποίες συνδυάζουν το νόημα σαν « οικία των ψύλλων», μ’ άλλα λόγια, γίνεται λόγος για την φωλιά των τερμιτών που υπάρχουν ακόμη μέχρι σήμερα σ’ ολόκληρη την περιοχή. Η τοποθέτηση του Ηροδότου στην Ασία και η αναφορά στους Ινδιάνους έχει σχέση αφού παρατηρούμε ότι και οι δύο λέξεις υπάρχουν στην Νότια Αμερική, όπως από αρχαία κείμενα έχει αποδειχθεί. Η μία ανατολικά του Quito και η άλλη ανατολικά του Cuzco. Η λέξη που μεταφράζεται σαν «το μυρμήγκι που μεταφέρει χρυσό» δεν μπορούσε σαφώς να μεταφερθεί στην περιοχή από τους κατακτητές Ισπανούς οι οποίοι φωνητικά το παρέλαβαν από τους Quetchua( Κετσούα) Ινδιάνους της Νοτίου Αμερικής, και του έδωσαν το ίδιο νόημα μ’ αυτό που έδωσαν οι Έλληνες!!! Η μόνη πιθανότητα είναι ότι οι Έλληνες ήταν αυτοί που είχαν από την απώτατη αρχαιότητα επισκεφθεί την Αμερικανική ήπειρο και άφησαν εκεί πέρα από τα ίχνη του πολιτισμού που τους κληρονόμησαν και τα ονόματα, τις λέξεις με τα νοήματα που σήμερα ακόμη χρησιμοποιούν οι κάτοικοι των περιοχών.
Εφύρα, Φαίδρα, Θέτις, Ιππόλυτος, Παπαμαρίμπο, Παρά, Σολιμόες, Αμαζόνες, Παπαλάκτα, Κολχικοί, Άρης όλα είναι ονόματα κοινά στους Μυκηναϊκούς χρόνους της Ανατολικής Μεσογείου και όλα τα συναντούμε εδώ ακόμη και σήμερα, κατά μήκος της ακτής και στο εσωτερικό της Νοτίου Αμερικής.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΙΚΟ ΠΑΝΘΕΟ…

Συνεχίζοντας τον συσχετισμό των Σκανδιναβικών θεοτήτων με τις ελληνικές βλέπουμε τον Θωρ που δεν είναι κανένας άλλος παρά ο Ερμής των Ελλήνων, ο Θωθ ή Τωδ, στους Αιγυπτίους.
Ο Γραμματέας του Κρόνου είχε πάρει την θέση αυτή μετά τον πόλεμο με τους «ερυθρομέλανες» Υξώς, τους οποίους οι Έλληνες είχαν νικήσει υπό την στρατηγεία του Διονύσου Β΄. Τότε την βασιλεία της Αιγύπτου παίρνει ο Μίνως ο Α΄ . Η παρουσία του Ερμή-Θωθ στην Αίγυπτο η οποία κυριολεκτικά αναμορφώθηκε, ή επί το σωστότερο εκπολιτίστηκε, έμεινε ανεξίτηλη στην μνήμη τους οι οποίοι μάλιστα τον ονόμασαν, Ερμή Τρισμέγιστο!!!
Ο Loki ο κακός, είναι ο ασεβής Έλληνας βασιλιάς Λυκάων που εξ’ αιτίας της δικής του ασέβειας έγινε ο κατακλυσμός, τιμωρία του Διός για το γένος εκείνων των ανθρώπων. Ήταν Τιτανίδας και είχε προσκαλέσει σε δείπνο τους Θεούς για να αποδείξει ότι δεν θα καταλάβουν τι θα τους παρέθετε ως γεύμα. Είχε φτάσει σε τέτοια σημεία η αλλαζονία του, η υπεροψία του, η ασέβειά του που πίστευε ότι θα ξεγελούσε τους Θεούς παραθέτοντάς τους ανθρώπινο μαγειρεμένο κρέας χωρίς να το αντιληφθούν. Πράγματι τεμάχισε τα ίδια του τα παιδιά και τα μαγείρεψε για το δείπνο των Θεών. Φυσικά ο Ζευς αντελήφθηκε την πράξη του Τιτάνα Λυκάωνα και η τιμωρία ήταν ο αφανισμός εκείνου του γένους μέσω του κατακλυσμού.
Ο Agir ή Haimdal Sohnee, ο οποίος σημειώνεται και ως θαλασσόλυκος είναι ο Αιγαίων- Βριάρεως- Ηρακλής , ο Έλληνας θαλασσόλυκος φρουρός των Θεών, όπως τον σημειώνουν ο Ησίοδος και ο Απολλόδωρος.
« Ένθα Γύης και Κόττος τε και Οβριάρεως μεγάθυμος ναίουσι φύλακες πιστοί Διός αιγιόχοιο…» ( Θεογονία Ησιόδου, στιχ. 734-735).
Ο Hogni είναι ο Ήφαιστος, ο Θεός της φωτιάς.
Ο Tyrs είναι ο βασιλιάς της Πελοποννήσου της εποχής των Θεών, ο Τύρινς.
O Niord είναι ο Νηρέας. Ο Niord κατά την Edda ζούσε στην θάλασσα. Το ίδιο και η ελληνική παράδοση παρουσιάζει τον Νηρέα ως τον σοφό βασιλιά γέροντα της θάλασσας.
Ο Sif είναι ο Σίθων - Ποσειδώνας. Η βίβλος τον αναφέρει ως Σήδ και οι Αιγύπτιοι Σίβα. Το ίδιο όνομα Σίβα χρησιμοποιούν για τον Σηθ- Ποσειδώνα και οι Ινδοί. Η όαση του Σίβα της Λιβύης φέρει το όνομα του Σίβα- Σιφ- Σιθ – Σίθωνα – Ποσειδώνα.
Ο Surt ο βασιλιάς των Γιγάντων είναι ο Έλληνας βασιλιάς Σείριος – Ήλιος – Διόνυσος, τον οποίο οι Αιγύπτιοι ονομάζουν Σουρίντ- Όσιρι, οι δε Ινδοί ως Σουρία ή Σρι - Ράμα.
Όπου και να κοιτάξει κανείς θα δει τους συσχετισμούς του κάθε Πανθέου, όποιου λαού με αυτό το Ελληνικό Πάνθεο. Απόδειξη ότι οι Έλληνες πρωτοπόροι στις εξερευνήσεις θα έρθουν σε επαφή με τους αυτόχθονες κάθε σημείου της γης, από την Ανατολή στην Δύση και από τον Νότο στο Βορά. Θα φέρουν μαζί τους τον δικό τους πολιτισμό που λόγω ελλείψεως του στους κατοίκους , στα εδάφη των οποίων έφθασαν. Αφομοιώνεται και προσαρμόζεται τόσο στην λεκτική τους διάλεκτο όσο και γενικότερα στην νοοτροπία τους. Όμως δεν αλλοιώνεται στην ουσία τίποτα αφού ένας καλός ερευνητής αμέσως θα βρει τα στοιχεία εκείνα που αποδεικνύουν την προέλευση. Η οποία δεν είναι τίποτα άλλο παρά Ελληνική!

ΕΤΡΟΥΣΚΟΙ: ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΥΛΗ

Πολλοί επιστήμονες αρχαιολόγοι, ακόμη και μέχρι σήμερα υποστηρίζουν για κάποιους αρχαίους λαούς για τους οποίους όχι μόνο αναφορές υπάρχουν σε αρχαίους συγγραφείς αλλά και ίχνη των πολιτισμών τους συνεχώς ανακαλύπτονται, ισχυρίζονται λοιπόν πως είναι μυστηριώδης η καταγωγή τους, λες και ήρθαν από το ... πουθενά!!!
Οι Ετρούσκοι όπως οι Σουμέριοι αλλά και οι Χετταίοι, συγκαταλέγονται ανάμεσα σ’ αυτούς. Όμως ο Διονύσιος Αλικαρνασσεύς, ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, ο Στράβων ακόμη και ο Θουκυδίδης καθόλου αγνώστου προελεύσεως δεν τους αναφέρουν αφού προσδιορίζουν πως πρόκειται για πανάρχαια ελληνικά φύλα τα οποία μετανάστευσαν τόσο στην Ιταλία όσο και προς την Ασία.
Παρ’ όλα αυτά φαίνεται πως οι ξένοι αρχαιολόγοι ουδόλως λαμβάνουν υπ’ όψη τις αναφορές αυτές, όπως και μέχρι ο Σλήμαν ανακαλύψει την Τροία θεωρούσαν μυθεύματα τα του Ομήρου έπη!!!
Έτσι για τους Ετρούσκους στους οποίους θα αναφερθούμε, ο Διονύσιος Αλικαρνασσεύς λέει στο βιβλίο του « Ρωμαϊκή Αρχαιολογία» ( βιβλίο Α΄), ότι πρόκειται για πανάρχαια ελληνική φυλή η οποία ξεκίνησε από τον χώρο του Αιγαίου και ενώθηκε με τους Λύκιους και άλλους Πελασγούς από την Αττική και μέσω της Ηπείρου, όπου ίδρυσαν και το Μαντείο της Δωδώνης, πέρασαν στις ανατολικές ακτές της Ιταλίας, κοντά στην σημερινή Αγκώνα όπου και εγκαταστάθηκαν.
Όταν προχώρησαν αργότερα προς το εσωτερικό της χώρας χαρακτηρίσθηκαν ως aborigines ή αυτόχθονες, ενώ πριν λεγόντουσαν Οίνωτρες, Πευκέστες Λέλεγες, όπως αναφέρει λεπτομερώς ο συγγραφεύς.
Στην συνέχεια μία ομάδα από αυτούς έφτασε στις ακτές του Τυρρηνικού πελάγους και μετά πολλοί από αυτούς επέστρεψαν στην ελλαδική ως Τυρρηνοί ή Τυρσηνοί και αφού εποίκησαν την Θεσσαλία και την Ακαρνανία μαζί με άλλους Αιολείς ή και άλλες ελληνικές φυλές, μέσω των νησιών του βορείου Αιγαίου πελάγους έφθασαν και εισχώρησαν βαθύτερα στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας και περί αυτών υπάρχουν πανάρχαιες ελληνικές πηγές όπου γίνονται εκτενείς αναφορές.
Δεν αποκλείεται οι ομάδες αυτές με άλλες ομάδες Ετεοκρητών να ενώθηκαν και να προχώρησαν, περίπου κατά την πρώιμη Μυκηναϊκή εποχή, ακόμη πιο βαθιά στην Ασία. Και πάντα από τον χώρο του Αιγαίου. Ακόμη είναι δυνατόν να αποτέλεσαν τον πυρήνα των κατόπιν ονομασθέντων Χετταίων και Μιττάνι, των οποίων πολλά χαρακτηριστικά των κτισμάτων τους μοιάζουν με εκείνα των Μυκηνών ( λ.χ. το πανομοιότυπο της εισόδου των προπυλαίων της πρωτεύουσας των Χετταίων Χατούσας, με τους δύο λέοντες που υπάρχουν και στο προπύλαιο των Μυκηνών.
Βλέπουμε λοιπόν πολλές πληροφορίες των αρχαιοελληνικών πηγών να μας αποδεικνύουν ότι οι λαοί αυτοί όπως και οι Ελαμίτες και οι Σουμέριοι προέρχονταν από τον χώρο του Αιγαίου.
Από το εγκυκλοπαιδικό λεξικό του « Ηλίου» του Ιωαν. Πασσά διαβάζουμε: «Ο Σουηδός καθηγητής Φούρουμακ ο οποίος διεύθυνε τις σουηδικές ανασκαφές της Ετρουρίας από το 1962 έως το 1965, και συγκεκριμένα της περιοχής Σαν Τζιοβενάλε, έκανε ειδική μελέτη επί του θέματος όπου αποδεικνυόταν ότι οι Ετρούσκοι είχαν φθάσει στην Ιταλία εξ ανατολών. Μ’ άλλα λόγια ο Φούρουμακ υιοθετεί αυτά που ο Διονύσιος Αλικαρνασσέας αναφέρει στον πρώτο τόμο των ιστοριών του, ότι οι Ετρούσκοι είναι πανάρχαια ελληνική φυλή, όπως και οι Σουμέριοι…»

ΕΡΜΗΣ Ο ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΘΕΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ…

Πάντα όσοι έκαναν λόγοι για την δημιουργία του κόσμου, έθεταν ως βάση την αρχή του χάους. Μέσα από αυτό και την ενυπάρχουσα δύναμη που δημιουργούσε την ροή της δημιουργίας, γεννήθηκε ο κόσμος. Ένας κόσμος του οποίου η φύση προσδιοριζόταν σε μία αρχή εμπεριέχουσα όλα τα στοιχεία του σύμπαντος κόσμου, αλλά και τις ιδιότητες που από αυτήν πηγάζουν.
Η Ορφική διδασκαλία περί της δημιουργίας προσδιόριζε το χάος, την γέννηση του Φάνη-Διονύσου και εν συνεχεία την ροή της συνεχούς και αδιάλειπτης δημιουργίας.
Ο Ποιμάνδρης, το πνεύμα που εμφανίσθηκε στον Ερμή τον Τρισμέγιστο και τον μύησε ως προς την φύση της Δημιουργίας, έκανε επίσης λόγο για τον ίδιο τρόπο βεβαίως πολύ πιο νωρίς πριν από τον Ορφέα, αλλά και πολύ περισσότερο πριν από την εβραϊκή μονοθεϊστική αντίληψη.
Ο Ερμής αναλήφθηκε στα Θεία Πεδία και είδε την δημιουργία με την όραση ενός Θεού, και όχι σαν κοινός άνθρωπος. Είδε τα ουράνια σώματα όχι σαν συμπαγείς μάζες αλλά σε νεφελώδη κατάσταση, όπως είναι στην μη ορατή από τον άνθρωπο πραγματικότητα. Και εδώ να επισημάνουμε ότι η επιστήμη αποδέχεται ότι οι όγκοι των πλανητών προέρχονται από την συμπύκνωση των μορίων της ύλης. Έτσι και ο Ερμής ο Τρισμέγιστος νοερά μεταφερόμενος στα Θεία Πεδία είδε καπνούς και πυρές να ξεπηδούν από την γη και άκουσε σε ενόραση τον θρήνο της εγκλωβισμένης στην ύλη, ζώσης δημιουργίας, που ανέβαινε από την κόλαση της γης προς τα Θεία Πεδία σαν ικεσία, σαν προσευχή. Ακόμη στα αστραποβολούντα από το ανέσπερο φως Θεία Πεδία, ο Τρισμέγιστος την σοφία Ερμής, είδε στο πλευρό εκείνου του πνεύματος που του είχε εμφανισθεί, ένα υπέροχης ομορφιάς, λαμπρότητας, πανώριο ον, το οποίο ο Ποιμάνδρης το σύστησε ως υιό του. Ο Ερμής είχε αντικρίσει από τα χρυσοφώτιστα εκείνα Θεία Πεδία, το Θείο μεγαλείο στην τρομακτική του ισχύ, και την πτώση του ανθρώπου στην τραγική του μορφή. Είδε το φως το ανέσπερο και την κόλαση της γης, εκεί που φέρεται να έχει κυλήσει η ψυχή της ανθρωπότητας, λόγω παραβάσεως… Να όμως πως ο ίδιος ο Ερμής ιστορεί την αποκάλυψη που του έγινε:
« Όταν με είδε τόσο ταραγμένο από τα όσα είχα ιδεί εκεί, ο Ποιμάνδρης μου είπε: « Αυτό το φως, το ανέσπερο που είδες, Ερμή, είμαι εγώ ο Πρώτος Θεός, ο προϋπάρχων της δημιουργίας του κόσμου, ο Παγκόσμιος Νους. Ο δε φωτεινός λόγος που είδες στον κόλπο μου, είναι ο υιός μου. Και εκείνη η σκοτεινή, η γη σας που κυλιέται στο σύμπαν, είναι ο φορέας των κολασμένων ψυχών. Και τα σώματα των ανθρώπων είναι ο τάφος των ψυχών τους.
Μένουν έτσι εγκλωβισμένες σ’ αυτά με μία εφήμερη ζωή, μοχθώντας όσες θέλουν να ξαναβρούν τον δρόμο των Θείων Πεδίων…»
«…Τι αμαρτίες έχουν κάνει οι άνθρωποι και τιμωρούνται έτσι σκληρά; Ότι κάνουν λόγω άγνοιας γίνεται. Γιατί λοιπόν να είναι καταδικασμένοι σε ψυχικό θάνατο, οι εν τω θανάτω λόγω άγνοιας ευρισκόμενοι;», ρώτησε το Θείο Πνεύμα ο Ερμής για να λάβει την παρακάτω απάντηση:
« … Τον άνθρωπο τον έχω προικίσει με νου, τον έχω κάνει Θεό της γης. Εάν το θελήσει μπορεί να νικήσει τα πάθη του και να ξαναβρεί τον ρόλο του.
Γι’ αυτό στους αγαθούς, καθαρούς στην καρδιά, κι’ ευσπλαχνικούς που μοχθούν να λυτρωθούν, Εγώ, ο Νους θα τους γίνω βοηθός.
Θα τους απαλλάξω από τις αμαρτίες τους.
Στους ανόητους όμως, στους πονηρούς, κακούς, φθονερούς, πλεονέκτες, φονείς και ασεβείς θα στρέψω το πρόσωπό μου. Αυτούς θα τους παραλάβουν οι τιμωροί δαίμονες για να τους βασανίσουν στο πυρ το Εξώτερο.
Και τώρα Ερμή που είδες την δημιουργία στην πραγματική της όψη, γύρισε πίσω στην γη, και δίδασκε εκεί ότι σου αποκάλυψα…».
Μετά από αυτή την αποκάλυψη ο Ερμής έγινε ο κήρυκας του Ενός και Αληθινού Θεού, Παντοκράτορα, Πανταχού Παρόντα και τα πάντα Πληρούντα. Κήρυξε στην γη την λατρεία της τριαδικής Θεότητας, του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, και ότι στο πλευρό του Θεού είναι ο Υιός, ο Λόγος Αυτού.
Τι βλέπουμε λοιπόν μέσα από αυτή την πανάρχαια αποκάλυψη; Μήπως τάχα την Σοφία του Ανδρός που αντιλαμβάνεται ότι για να επιτύχει ο άνθρωπος να φθάσει στα υψηλά επίπεδα γνώσης που εμπεριέχουν και την δική του ανέλιξη ως πνευματική οντότητα είναι ανάγκη να υφίσταται η παρουσία του Θεού που θέτει τους Νόμους του Σύμπαντος; Τους νόμους στους οποίους εμπεριέχεται και ο ίδιος ο άνθρωπος και στους οποίους οφείλει σεβασμό!!! Είναι λογικό το γεγονός πως για να επιτευχθεί η αρμονία των ανθρωπίνων κοινωνιών οι οποίες επιζητούν την θετική ανάπτυξη, σε κάθε τομέα, τόσο της ύλης όσο και αυτό του Πνεύματος, πρέπει να υπάρχει ο σεβασμός στους Θεσμούς που τις διέπουν. Και αυτοί οι Θεσμοί δεν είναι μονάχα εκείνοι που οι άνθρωποι θεσπίζουν. Αλλά πρωτίστως είναι οι Θεσμοί της Παγκόσμιας δημιουργίας στους οποίους και ο άνθρωπος ανήκει και πρέπει να αντιλαμβάνεται το χρέος του απέναντι τους που είναι ο σεβασμός.
Η θεωρία της μονοθεϊστικής αντίληψης της δημιουργίας, είναι τόσο κοντά στον ανυψωμένο πνευματικά άνθρωπο που λειτουργεί θετικά προς την κατεύθυνση της αληθινής του πορείας. Της αληθινής έννοιας του ρόλου του ( άνω+θρώσκω= ανυψώνομαι πνευματικά, οδηγούμαι προς τα άνω, τα θεία, τα ουράνια…).
Ο Ερμής ο Τρισμέγιστος ήταν ο Πάνσοφος Νους που συνέβαλε προς αυτή την κατεύθυνση, την οποία στην συνέχεια μέσα από τον ρου της προϊστορίας αλλά και της ιστορίας αναφαίνονται παρόμοια Πνεύματα, όπως ο Ορφεύς, ο Μωϋσής, ο Χριστός, ο Βούδας κ.α.
Το Κηρύκειο που στις αναπαραστάσεις της μορφής του Ερμού, φέρεται να κρατά στο χέρι, είναι σύμβολο της ροής της δημιουργίας. Οι σπείρες των όφεων είναι η ροή των δύο δυνάμεων της δημιουργίας. Τα δυο αντίθετα που γεννούν την κίνηση, τον Λόγο της δημιουργίας. Το Φως και το σκοτάδι, η μέρα και η νύχτα, το Πνεύμα και η ύλη…
Ο Ερμής στην παράδοση ήταν ο αγγελιοφόρος των Θεών, ο Λόγος των Θεών, ήταν ο άμεσα εκφρασμένος Λόγος της Αρχής της Δημιουργίας. Ήταν ο εφευρέτης των γραμμάτων. Τα γράμματα ήταν απόδειξη πολιτισμού. Ο Πολιτισμός είναι απόδειξη καλλιέργειας Πνεύματος. Και αυτό είναι απόδειξη πως ο άνθρωπος βρίσκεται στον σωστό δρόμο της ύπαρξής του…

ΕΠΟΧΕΣ- ΓΕΝΗ- ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ…(Γ΄ ΜΕΡΟΣ)

Η μεγάλη όμως καταστροφή έρχεται με τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα και είναι σχεδόν ολοκληρωτική. Ότι διασώζεται τώρα είναι ελάχιστο. Οι άνθρωποι επίσης που σώζονται είναι ελάχιστοι και κυρίως εκείνοι που κατοικούν τις ορεινές περιοχές όπου ο πολιτισμός δεν ήταν και στο καλύτερό του επίπεδο. Κάθε άλλο… Το 9564 π.Χ. με τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα ο άνθρωπος πέφτει στην αγριότητα… Είναι το χάλκινο γένος των σκληρών ανθρώπων που για να επιβιώσουν πρέπει να είναι σε μία συνεχή και καθημερινή μάχη. Οι ελάχιστες γνώσεις από τις προηγούμενες εποχές είναι στα χέρια των ιερέων και κρατείται καλά φυλαγμένη στα ιερατεία, όπου η λήψη εκείνης της γνώσης γίνεται από λίγους, από τους εκλεκτούς. Δεν πρέπει να γίνουν τα ίδια λάθη. Δεν πρέπει να πάρουν στα χέρια τους οι «μιαροί» τα στοιχεία εκείνα που θα τους κάνουν επικίνδυνους και μαζί μ’ αυτούς και επικίνδυνη την βίωση ολόκληρης της ανθρωπότητας. Ο Ορφικοί είναι οι θεματοφύλακες εκείνης της γνώσης. Το μυστήριο πλέον θα περιβάλει την γνώση που θα απευθύνεται στους Άξιους, στους Εκλεκτούς.
Γύρω στις πέντε χιλιετίες θα κρατήσει η κατάσταση εκείνη που χαρακτηρίζει τους τότε ανθρώπους «άγριους». Και περίπου στην 4η χιλιετία θα έρθουμε στην εποχή των Ηρώων. Μία εποχή όχι ιδιαίτερα ακμαία από πλευράς πολιτισμού, ουδόλως δε ισάξια των προηγουμένων, αλλά σίγουρα πολύ καλύτερη από την εποχή της αγριότητας. Τώρα είναι μάλλον η εποχή του ξεκαθαρίσματος. Και μέσα από αυτό το ξεκαθάρισμα που αναλαμβάνουν οι ήρωες εκείνης της εποχής θα αρχίσει και πάλι σιγά-σιγά να προβάλει το Ελληνικό Φως του Πνεύματος και του Πολιτισμού. Οι ήρωες εκπολιτίζουν. Εποικίζουν νέους τόπους, ιδρύουν πόλεις. Και στην 2η χιλιετία ένα άλλο μεγάλο γεγονός θα ταράξει την οικουμένη. Αλλά θα ορίσει και κάποια πράγματα… Δύο αυτοκρατορίες, η Πελασγική και η Αχαϊκή θα συγκρουστούν. Είναι ο Τρωϊκός πόλεμος. Είναι η προσπάθεια της τελικής επικράτησης των Διογενών. Η μία αυτοκρατορία καταρρέει. Η άλλη κλονίζεται. Ένας εικοσαετής πόλεμος έχει φυσικά τα επακόλουθά του. Όμως το σίγουρο είναι ότι επικρατεί το πνεύμα του μεγάλου Διός. Το γνήσιο Ελληνικό Πνεύμα.
Η μεγάλη εξόρμηση των ελλήνων προς την Ασία είναι γεγονός. Αλλά και στην ηπειρωτική Ελλάδα τα προβλήματα από αυτή την εκστρατεία αρχίζουν να διαφαίνονται έντονα. Εσωτερικές αναστατώσεις, εμφύλιες συρράξεις, εξεγέρσεις, πραξικοπήματα μετακινήσεις φυλών. Είναι ο καιρός του « Σιδηρού Γένους».
Φθάνοντας στην 5η π. Χ. χιλιετία έχουμε ήδη πιά ανεπτυγμένο πολιτισμό στους Έλληνες, για ακόμη μία φορά. Η επόμενη χιλιετία που έρχεται αποτελεί πραγματικά ένα απόγειο για τον ελληνικό πολιτισμό που έχει φθάσει στις υψηλότερες βαθμίδες. Μία περίοδος ακμής που έχει την καλύτερή της έκφραση στα νησιά και γενικότερα στα παράλια του Αιγαίου Πελάγους. Η Κρήτη, οι Κυκλάδες οι Μυκήνες αλλά και περιοχές στην Μικρά Ασία στα βόρεια της Αφρικής αλλά ακόμη και στην Εγγύς και Μέση Ανατολή δίνουν το φως του πολιτισμού σε ολόκληρη την υφήλιο.
Ο Γ. Γεωργαλάς στο βιβλίο του Οι Ρίζες ‘Χαλκέον Γένος’ κάνει μία αναφορά στις κυριότερες πόλεις του Ελλαδικού χώρου, εκείνης της εποχής.
«…Στην Λήμνο η πόλις Πολιόχνη είναι σημαντικό κέντρο του Βορειου Αιγαιατικού εμπορίου αλλά και γενικότερα του πολιτισμού. Η Μύριμνα μια ακόμη πόλη της Λήμνου ακμάζει αλλά και συνάμα πολλοί μικρότεροι συνοικισμοί το ίδιο και συνθέτουν έτσι ένα πραγματικά πυκνό οικιστικό πλέγμα. Κάτοικοι της Λήμνου ήσαν οι Σίντιες που ήταν περίφημοι μεταλλουργοί που επεξεργάζονταν πρώτες ύλες οι οποίες εισαγόντουσαν από την Ασία.
Στην λέσβο ακμάζει η πόλις Θερμή.
Στην Σαμοθράκη, στην Θάσο, στην Σκύρο, στην Ίμβρο, στην Χίο υπάρχουν συμαντικοί οικισμοί. Στα Ψαρά το ίδιο όπου έχουμε και από ανακαλύψεις τα ίχνη κατοικήσεως από την 5η π. Χ. χιλιετία.
Η Φυλακωτή στην Μήλο είναι κέντρο εξαγωγής εργαλείων από οψιδιανό τα οποία είναι περιζήτητα ακόμη και στην Αίγυπτο.
Η Ρόδος επίσης έχει αξιόλογες πόλεις όπως η Ασώματος, η Ιάλυσσος, η Κάμιρος. Οι εξαγωγές των προϊόντων του νησιού φθάνουν ακόμη και μέχρι την ενδοχώρα της Μικράς Ασίας.
Στην Θήρα και την Σύρο έχουμε και εκεί πόλεις που ακμάζουν.
Στην Κεφαλονιά και την λευκάδα υπάρχουν αξιόλογοι οικισμοί όπου κατασκευάζονται αντικείμενα από χαλκό, μόλυβδο, οψιδιανό. Τα νησιά του Ιονίου εμπορεύονται με την Σικελία, Ιταλία, Ετρουρία.
Ανάλογη εξέλιξη παρατηρείται στην Κύπρο στην Κρήτη στα παράλια της Δυτικής Ασίας και της Ελλάδας. Ο καθηγητής της Αρχαιολογίας Γ. Κορρές διαπιστώνει: « Η 3η π. Χ. χιλιετία ήταν περίοδος ιδιαίτερης, σ’ όλο τον χώρο του Αιγαίου και στην Ελλαδική περιοχή, ακμής».
Κατά την 4η χιλιετία οι Έλληνες αναλαμβάνουν και πάλι τα ηνία της οικουμένης εξαπλούμενοι ακτινοειδώς προς κάθε κατεύθυνση. Τότε εποικίζουν τα Συροπαλαιστινιακά παράλια ( Φοινίκη, Φιλισταία) εισχορούν στα βάθη της Προσθασίας ( Βελλερεφόντης, Πέρσης, Μήδος) και φθάνουν ως τα βάθη των Ινδιών( Διόνυσος, Ηρακλής). Την ίδια εποχή εξερευνούν και εκπολιτίζουν όλη την Ευρώπη εγκαθίστανται σ’ όλη την Μεσόγειο, ιδρύουν την Ταρτησσό στην ατλαντική ακτή της Ιβηρικής, διαπλέουν τον Ατλαντικό ( Περσεύς, Αργοναύτες, Ηρακλής) φθάνουν στην Αμερική. Το ίδιο κάνουν στον Ινδικό, και στον Ειρηνικό ωκεανό. ( Πούντ, Παγχαία, Αϊνού).
Η 4η π. Χ. χιλιετία πρέπει να ήταν λοιπόν, στον Αιγαιακό χώρο περίοδος πολιτισμικής, τεχνολογικής και πληθυσμιακής έκρηξης…»

ΕΠΟΧΕΣ- ΓΕΝΗ- ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ…(Β΄ ΜΕΡΟΣ)

Τώρα να πούμε ότι έγιναν αυτές οι αναφορές για να δώσουμε ένα μικρό δείγμα του πως ήταν η κατάσταση, από πλευράς πολιτισμού και τεχνολογίας, σε εκείνα τα απώτατα χρόνια, στα βάθη της προϊστορίας. Χρόνια που κανείς επίσημος ιστορικός ή ακόμη και αρχαιολόγος, ερευνητής σε παγκόσμιο επίπεδο δεν θέλει να αποδεχθεί την ύπαρξη ενός ανώτερου ελληνικού πνεύματος, πλην όσων έχουν αναγκασθεί κατόπιν των ανακαλύψεων αν αποδεχθούν, αλλά και την σημασία και αυτών ακόμη υποβιβάζοντάς. Και με αυτή την αναφορά σε στοιχεία που αποδεικνύουν την πραγματικότητα αυτή θέλουμε να συνδέσουμε την λογική της καθιέρωσης, των γενών τόσο σε επίπεδο Θεών όσο και ανθρώπων. Καθότι είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε γιατί έγινε ο διαχωρισμός αυτός και ποια η σημασία του. Αφού θα δούμε, όπως έχουμε έως σήμερα αποσπασματικά δει τις εποχές και τους ηγέτες αυτών που καθόριζαν τα πράγματα πάνω στον πλανήτη, την χθόνα. Ποιοι ήσαν οι Ουρανίωνες, οι Κρόνιοι, οι Διογενείς και για ποιους λόγους έγιναν οι ανακατατάξεις που συντελέσθηκαν σε κάθε εποχή.
Κατά την «Θεογονία» του Ησιόδου έχουμε τρία γένη Θεών και πέντε γένη ανθρώπων. Τώρα βέβαια θα μπορούσε κανείς να ρωτήσει γιατί αυτός ο διαχωρισμός;
Όμως σύμφωνα πάντα με το σκεπτικό εκείνης της απώτατης εποχής, χιλιετηρίδες πίσω, ο άνθρωπος του οποίου η γνώση ήταν από ελάχιστη έως ανύπαρκτη ήταν λογικό να ψάξει την εξέλιξη των ανθρωπίνων γενών αλλά και αυτής των Θεών μέσα από την κατηγοριοποίησή τους ώστε να είναι περισσότερο κατανοητό στον απλό και απαίδευτο νου τους!!!
Μία ανάγκη που πάντα θα υπάρχει στον άνθρωπο όσο η εξέλιξη αποδεικνύει την ανάγκη αυτής, εύλογο γιατί.
Κατά τον Ησίοδο λοιπόν υπήρχαν όσο αφορά τους Θεούς οι εξής τρεις κατηγορίες:
Α) Ουρανός- Ουρανίωνες,
Β) Κρόνος - Τιτάνες και
Γ) Δίας - Διογενείς.
Κάθε μία από αυτή την κατηγορία αποδεικνύει την εξέλιξη των Θεών οι οποίοι από την πρωτόγονη κατάσταση σιγά- σιγά εξελίχθηκαν στην ανώτερη μορφή τους αυτή του Διός.
Μέσα από αυτή την «λογική» υπάρχει σαφώς η ένδειξη της εξέλιξης του σύμπαντος χώρου, αφού οι Θεοί υφίστανται ως συμβολική της ίδιας της Δημιουργίας!
Υπάρχει φυσικά και το σκεπτικό εκείνων οι οποίοι υποστηρίζουν ότι οι Θεοί αποτελούν έννοιες που απορρέουν από τον ίδιο τον Δημιουργό και οι οποίοι αποδεικνύουν την ολότητα της Δημιουργίας που καταλήγει στον ένα και μοναδικό Θεό, κάτι που αποτελεί για τους Έλληνες την απόδειξη της σύλληψης του Μονοθεϊσμού ως συμπαντική έκφραση της Δημιουργίας και πρώτους διδάξαντες αυτής της θεώρησης ως αντίληψη θρησκευτισμού (αν μπορούσε κανείς κάπως έτσι να το προσδιορίσει!!!).
Για τις κατηγορίες των ανθρώπων προσδιορίζονται οι παρακάτω:
Α) Χρυσό Γένος,
Β) Αργυρό Γένος,
Γ) Χάλκινο Γένος,
Δ) Το γένος των Ηρώων και Ημιθέων και τέλος
Ε) Το Σιδερένιο Γένος αυτό που έως και σήμερα υφίσταται.

Μέσα από τις κατηγορίες αυτών περνά ολόκληρη η ιστορία της ανθρωπότητας προσδιορισμένη κατά περιόδους με σημαντικά γεγονότα ως σημεία αναφοράς που δείχνουν και την εξελικτική του ανθρωπίνου γένους.
Το «χρυσό γένος» έζησε πριν από τον κατακλυσμό, να υποθέσουμε περί την 20η και 15η π.Χ. χιλιετία. Μάλιστα υπάρχουν θεωρίες που μιλούν για μεγάλο πολιτισμό που είχε αναπτυχθεί στον χώρο που σήμερα είναι το Αιγαίο. Θεωρίες βεβαίως που βασίζονται σε αποδείξεις όχι μόνο τα γραπτά των αρχαίων συγγραφέων, αλλά και ανακαλύψεις που έχουν γίνει κυρίως από τις αρχές του 20ου αι. Με το τήξη των πάγων πολλές περιοχές, τεράστιες εκτάσεις όπου υπήρχαν πόλεις μεγάλες με υπέροχο πολιτισμό, καλύφθηκαν με νερά και χάθηκαν κάτω από τα γαλάζια νερά του Αιγαίου… Ο πολιτισμός όμως αν και δέχθηκε ένα τόσο βαρύ πλήγμα, δεν χάθηκε. Κάποιοι σώθηκαν πηγαίνοντας στα ορεινά των περιοχών που πλημμύρισαν, και μαζί τους μετέφεραν και την ανάμνηση αλλά και την γνώση του πολιτισμού τους. Έτσι λέγεται πως χάθηκε το «χρυσό γένος» εκείνων των ανθρώπων και με ότι απέμεινε, κυρίως στην μνήμη, πέρασαν σε μία άλλη εποχή, σ’ αυτή του «αργυρού γένους». Το αργυρό γένος καλύπτει μία περίοδο από την 15η έως και την 10η χιλιετίες, είναι η εποχή του Δία και των Διογενών. Είναι μία περίοδος όπου οι γνώσεις που έχουν διασωθεί από τον προηγούμενο κατακλυσμό είναι αρκετέ για να κάνουν τους Έλληνες εκείνης της περιόδου και πάλι κυρίαρχους σε ολόκληρο τον κόσμο.

ΕΠΟΧΕΣ- ΓΕΝΗ- ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ…

Θέλω να ξεκινήσω το θέμα με κάποιες αναφορές από τους αρχαίους μεγάλους συγγραφείς μας, γιατί είναι απόλυτα απαραίτητο να συνδεθεί αυτό το κεφάλαιο με αυτές τις παραπομπές. Θα καταλάβετε για πιο λόγο στην συνέχεια.
Ο Όμηρος αναφέρει στην Ιλιάδα για κάποια όπλα που : «…δύναμη είχαν και φωνή και νόηση και φρένες και τέχνες είχαν διδαχθεί…», από τον Ήφαιστο όπως ισχυρίζεται ο μεγάλος συγγραφέας μας.
Ακόμη λέει για τα πλοία των Φαιάκων ότι ταξίδευαν μόνα τους ( αυτόματη πλοήγηση), «χωρίς τιμόνια», και δεν έχαναν τον δρόμο τους, ούτε βούλιαζαν.
Ο Αισχύλος στον «Προμηθέα Δεσμώτη» παρουσιάζει τις Ωκεανίδες και τον πατέρα τους Ωκεανό να ταξιδεύουν με ιπτάμενα οχήματα. Μάλιστα ακριβώς όπως το διαβάζεται, ρίξτε μία ματιά στους στίχους 277 έως 297 και θα δείτε του λόγου το αληθές.
Ο Δαίδαλος όπως έχουμε αναφέρει και σε παλαιότερο άρθρο μας είχε κατασκευάσει αυτόματα με ανθρώπινο παρουσιαστικό που μπορούσε να μετακινείται.
Αυτόματο ( ρομπότ) ήταν ο Τάλως ο μηχανικός φρουρός της Κρήτης που τον κατέστρεψαν οι Αργοναύτες όταν τους επιτέθηκε. Ο Τάλως, όπως διαβάζουμε στα αρχαία κείμενα, μπορούσε να διανύσει ολόκληρο το νησί, τρεις φορές την ημέρα και επιτηρούσε όλο το πέλαγος και το Κρητικό αλλά και το Λιβυκό, μάλιστα αν έβλεπε πλοίο από μακριά μπορούσε να αντιληφθεί αν ήταν φιλικό ή εχθρικό και να το απωθήσει από μία πιθανή επίθεση κατά του νησιού. Λέγεται πως πέταγε κόκκινες φωτιές από τα μάτια του και μπορούσε με αυτό τον τρόπο να κατακαύσει τα εχθρικά πλοία. Να υποθέσουμε ότι ήταν ακτίνες λέιζερ; Γιατί όχι;
Ακόμη κάποιες αναφορές έχουν γίνει σχετικά με το Μαντείο του Άμμωνα-Δία όπου υπήρχε ένα ομοίωμα του Θεού που μπορούσε να περπατά, να μιλά, να κουνά το κεφάλι του και να απαντά στις ερωτήσεις των προσκυνητών.
Μήπως όμως και στα Αργοναυτικά δεν γίνεται λόγος για το ιερό ξύλο με το οποίο κατασκευάστηκε η Αργώ, μετά από υπόδειξη της Θεάς Αθηνάς, και είχε την ικανότητα να μιλά; Ο Ιάσωνας έπαιρνε οδηγίες από την Αργώ για το ποια πορεία θα ακολουθήσει, ακόμη και για το πώς θα κάνει κάποια πράγματα που θα το έφερναν πολύ πιο κοντά στην θετική έκβαση της ολοκλήρωσης της αποστολής του. « Ομιλούσα δρύν» της πλώρης λένε τα Αργοναυτικά. Αλλά τα «περίεργα» δεν σταματούν μόνο στην ομιλία. Περνούν στο πέταγμα της Αργούς, σε πολλά σημεία γίνεται αναφορά για ιπτάμενη πορεία, αλλά και για τις ικανότητες που είχαν τα μέλη του πληρώματός της από τα οποία κάποια έβλεπαν πολύ μακριά, άλλα ακόμη και πίσω από εμπόδια και άλλα ακόμη και κάτω από το υπέδαφος ( Λυγκεύς). Ακόμη και την ικανότητα να πετούν!!!
Στην «Θεογονία» (στιχ. 159, 161, 162) περιγράφεται η διαδικασία της τήξης του σιδηρομεταλλεύματος και παραγωγής σιδήρου.
Παρόμοια περιγραφή όπου λειτουργού μεταλλουργικές εγκαταστάσεις υπάρχουν και στον Όμηρο στην Ιλιάδα στιχ. 468- 473, όπου γίνεται λόγος για έναν άξονα άρματος, ένα ρόπαλο και στην Οδύσσεια ο Μέγης αναχωρεί από το Ιόνιο για τον Τέμεση με φορτίο σιδήρου. Αυτό σαφώς και μας οδηγεί στην σκέψη ότι γινόταν εξαγωγή σιδήρου.
Άλλωστε στα Πιέρια βρέθηκε προϊστορικό λατομείο που οι βράχοι είναι κομμένοι με μεγάλη ακρίβεια και υπάρχουν τέλειες παράλληλες αυλακώσεις στα βραχώδη τοιχώματα. ( αναφορά από το έργο του Κ. Ζήση «Αινίγματα από το βασίλειο του Ανθρώπου»).
Να πούμε ακόμα ότι ο Όμηρος αναφέρει στο σημείο όπου μιλά για την μάχη στον Σκάμανδρο, στην Ιλιάδα, ότι οι Αχαιοί απειλούμενοι σώθηκαν αφού έβαλαν φωτιά στα νερά του ποταμού. Μήπως αυτό θυμίζει το υγρό πυρ; Αυτό που η συμβατή ιστορία, δηλαδή αυτή που θέλουν κάποιοι να μας πείσουν ότι είναι η ιστορία, αποδέχεται ότι το εφηύραν οι Βυζαντινοί περί το 673 μ.Χ; !!!
Να κάνουμε εδώ μία παρένθεση για να σημειώσουμε κάτι που έχει μία ιδιαίτερη αξία. Ο Καλλίνικος που εφηύρε το υγρό πυρ, κατά την συμβατή ιστορία πάντα, καταγόταν από την Ηλιούπολη της Συρίας. Προφανώς στο ιερό του Μπααλμπέκ της Συρίας σώζονταν τα μυστικά του υγρού πυρός και είναι ο Καλλίνικος που τα δίνει στον Βυζαντινό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Πωγωνάτο που επέτυχε έτσι να νικήσει τους Άραβες που πολιορκούσαν την Κωνσταντινούπολη, αφού τους κατέκαψε μ' αυτό.

ΤΑΥΡΟΚΑΘΑΨΙΑ, ΜΙΝΩΑΣ Ο Α΄ ΜΕΓΑΣ ΝΟΜΟΘΕΤΗΣ…

Τα Ταυροκαθάψια είναι μία εορτή που μας παραπέμπει απ’ ευθείας στην Μινωϊκή Κρήτη. Όμως αυτό το είδος των ταυρομαχιών ελάμβανε χώρα και σε άλλες ελληνικές περιοχές όπως αυτή της Ελευσίνας αλλά και της Εφέσου της Μικράς Ασίας. Είναι μία καθαρά ελληνική εορτή η οποία στον αποσυμβολισμό της αναπαριστά τον πόλεμο του Δία κατά του Κρόνου.
Υπάρχει όμως και μία άλλη αποσυμβολική έννοια του εορτασμού των Ταυροκαθαψίων όπου εκεί φαίνεται η ικανή γνώση των νέων της Μινωϊκής Κρήτης που αποδεικνύεται μέσα από την ισορροπία την οποία επιτύγχαναν στις ασκήσεις τους με τους ταύρους. Η τέλεια ισορροπία, η απόλυτη αυτοσυγκέντρωση είναι αποτελέσματα της γνώσης που λαμβάνουν από τους δασκάλους τους, αλλά και επίσης απόδειξη πως είναι έτοιμη να βγουν σε μία κοινωνία όπου όχι μόνο η μόρφωση αλλά και η εκπαίδευση είναι οι κύριοι αρωγοί μιας σωστής, από κάθε άποψης ζωής.
Ο Δίας είναι ο ταυρομάχος και ο Κρόνος ο ταύρος. Ο Δίας είναι η συμπαντική αρμονία και ο Κρόνος είναι η ημιτελής και άναρχη δόμηση του Κόσμου.
Η εποχή αυτή κατά την οποία λάμβαναν χώρα και άλλες εξίσου αξιόλογες εκφράσεις ( 4η π.Χ. χιλιετηρίδα), είναι η εποχή της έξαρσης της δημιουργικής πνοής των Ελλήνων της νέας γενιάς, της λεγόμενης «του Δευκαλίωνα».
« Κέκροπος δε αποθανόντος, εβασίλευσεν ο Κραναός, εφ’ ου τον επί Δευκαλίωνος λέγεται κατακλυσμόν γενέσθαι…»
« Κραναόν δε εκβαλών, Αμφικτύωνα εβασίλευσεν Αθηνών και το εν Ακροπόλει ξόανον της Αθηνάς ιδρύσατο, και των Παναθηναίων την εορτήν συνεστήσατο…»
« Ερεχθονίου δε αποθανόντος και ταφέντος εν τω τεμένει της Αθηνάς, Πανδίων εβασίλευσε…»
« Πανδίων δε ετέκνωσε Πρόκρην … παίδας δε διδύμους, Ερεχθέα και Βούτην…»
« Πανδίωνος δε αποθανόντος οι παίδες τα πατρώα εμερίσαντο, και την μεν βασιλεία των Αθηνών, Ερεχθεύς λαμβάνει, την δε ιερωσύνην της Αθηνάς και του Ποσειδώνος, Βούτης…»
Μέσα από τις παραπάνω αναφορές του Απολλοδώρου βλέπουμε πρόσωπα και πράγματα της τότε εποχής. Χρήσιμες πληροφορίες για την κοινωνική, πολιτική αλλά και γενικότερα την ζωή μιας εποχής που λάμπρυνε από κατορθώματα, επιτεύγματα και πολιτισμικές εκδηλώσεις σ’ έναν χώρο που έμελλε να λάμψει ένας ανώτερος πολιτισμός! Ένας μοναδικός πολιτισμός που θα κληρονομούσε ακόμη μεγαλύτερη αίγλη από τους συνεχιστές στις επόμενες για χιλιετίες γενιές.
Ο Μίνωας δεν ήταν μονάχα ένας ξακουστός βασιλιάς, αλλά και ένας εξαίρετος νομοθέτης. Κάθε εννιά χρόνια ανέβαινε στο όρος Δίκτη και διανυκτέρευε στην σπηλιά που λεγόταν πως ανατράφηκε ο Δίας από τους Ιδαίους Δακτύλους. Εκεί περίμενε την επιφοίτηση του Μεγάλου Διός, του Πνεύματος του Μεγάλου προγόνου του, του Πατέρα των Θεών και των ανθρώπων, για τους νόμους που έπρεπε να θεσπίσει ώστε να διακυβερνήσει δίκαια τους υπηκόους του.
Ένας παντοδύναμος Μίνωας, καθισμένος στον αλαβάστρινο θρόνο του, τον στολισμένο με γυπαετούς, κρατώντας στο δεξί του χέρι το χρυσό του σκήπτρο, και περιτριγυρισμένος από βουκρανοφόρους φρουρούς, έχοντας στο πλευρό του σοφούς συμβούλους, όπως ο νομοθέτης Ραδάμανθυς, ο αρχιτέκτων Δαίδαλος και ο γνώστης της ιερογλυφικής γραφής της εποχής των Θεών, αρχιερέας των Αθηνών Βούτης.
«… Μίνως δε Κρήτην κατοικών, έγραψε νόμους και γήμας Πασιφάην του Ηλίου και Πεσηϊδος …»( Απολλόδωρος, βιβλ. Γ΄ εδφ. 7).
Ήταν τόσο δίκαιος ο Μίνωας, που μετά τον θάνατό του έγινε κριτής των ψυχών στον Άδη.

ΤΑΛΩΣ ΚΑΙ ΔΑΙΔΑΛΟΣ

Στην αναφορά μας για τον Μίνωα κάναμε λόγο για τους Τάλω και Δαίδαλο. Ο συσχετισμός των δύο αυτών προσώπων ξεκινά από μία πράξη πολύ άσχημη. Ο Τάλως φαίνεται πως ήταν ένας από τους καλύτερους αρχιτέκτονες της εποχής αφού σε αυτόν αποδίδεται το κτίσιμο των ναών της Αθηνάς και του Ποσειδώνα. Ο ναός της Αθηνάς κτίστηκε στον βράχο της Ακρόπολης και εκεί μάλλον μπήκε για πρώτη φορά τον ξύλινο άγαλμα της προστάτιδας θεάς. Φαίνεται πως θα πρέπει να ήταν πάρα πολύ όμορφος και πιθανολογείται πως αυτή η μεγάλη επιτυχία είναι που παρακίνησε την ζηλοφθονία του Δαίδαλου προς τον Τάλω και τον γκρέμισε «κατά λάθος» από την Ακρόπολη με αποτέλεσμα τον θάνατο του μεγάλου αρχιτέκτονα.
Η ιστορία (η η μυθολογία?)αναφέρει πως ο Άρειος Πάγος που ανέλαβε την υπόθεση της εκδίκασης του θανάτου του Τάλω καταδίκασε τον Δαίδαλο αφού και σαφώς δεν δέχτηκε την δικαιολογία της «κατά λάθους» ρίψης του αρχιτέκτονα από τον βράχο της Ακρόπολης.
Για να αποφύγει την τιμωρία ο Δαίδαλος έφυγε από την Αθήνα και ως φυγάς πλέον καταφθάνει στην Κρήτη. Εδώ αρχίζει και η σχέση του με τον Μίνωα. Την ίδια χρονική περίοδο είχε φύγει και από την Αθήνα η αδερφή του βασιλέα των Αθηνών Ερεχθέα, Πρόκρη, που κατηγορήθηκε από τον σύζυγό της Κέφαλο για μοιχεία. Φυσικά ο Μίνως δέχθηκε και τις δύο αυτές προσωπικότητες, γιατί ήταν όντως μεγάλες προσωπικότητες, με ευμένεια. Η ευμένεια αυτή μεταφράζεται (συνυφαίνεται?) φυσικά με το συμφέρον του Κρήτα βασιλιά ο οποίος δεν θα μπορούσε να έχει καλύτερη ευκαιρία από το να έχει ένα άριστο αρχιτέκτονα, στον οποίο ανέθεσε την κτίση των ανακτόρων της Κνωσσού (ενώ) και την βασιλική αδερφή την έκανε ερωμένη του.

Με την Πρόκρη ο Μίνως πήγαινε συχνά για κυνήγι παρέα με τον φημισμένο για την ταχύτητα των ποδιών του αλλά και την ομορφιά του πιστό σκύλο του, στα βουνά της Ίδης όπου κυνηγούσαν ελάφια και αίγαγρους. Από την άλλη ο Δαίδαλος συνέχιζε την κτίση των ανακτόρων της Κνωσσού τα οποία υψώνονταν πανέμορφα και μεγαλόπρεπα στον κρητικό τόπο. Η ιστορία όμως του ερωτικού δεσμού του Μίνωα δεν περιοριζόταν στα βουνά της Ίδης αλλά το ίδιο συνέβαινε και στο παλάτι του Μίνωα. Φυσικό ήταν όλη αυτή η ιστορία να αντιμετωπίζεται ανάλογα από την βασιλική σύζυγο την Πασιφάη η οποία όμως φαίνεται να βρίσκει παρηγοριά στην αγκαλιά του Ταύρου, στρατηγού του Μίνωα.
Η παράδοση λέει πως ο Ταύρος αυτός βγήκε από την θάλασσα την ημέρα του γάμου του Μίνωα με την πανέμορφη Πασιφάη, δώρο των Θεών. Ήταν κατάλευκος και εκπληκτικής ομορφιάς, μας λέει η παράδοση, τόσο που η Πασιφάη τον ερωτεύτηκε αμέσως. Αλλά εδώ κάνουμε τον αποσυμβολισμό κοιτώντας την ιστορία και όχι τα σύμβολα που πέρασαν μέσα από την παράδοση για να σημάνουν την σχέση θεών και ανθρώπων.
Ο περίφημος λοιπόν Μινώταυρος γεννήθηκε από εκείνη την σχέση της βασιλικής συζύγου του Μίνωα και του στρατηγού του Ταύρου. Επειδή η σχέση ήταν παράνομη, όπως ήταν λογικό, ο καρπός αυτού του έρωτα έπρεπε να μείνει κρυφός. Η δισυπόστατη μορφή του είναι αποτέλεσμα της διακωμώδησης της σχέσης από τον λαό. Αλλά και από το γεγονός ότι οι σχέσεις των βασιλικών οικογενειών που κάτω από συνθήκες συμφέροντος επιτελούνται γάμοι, έχουν τις ανάλογες επιπτώσεις στον συναισθηματικό τομέα των ατόμων που βρίσκονται να αναπτύσσουν αισθήματα με άτομα πέραν του δικού τους «κύκλου» και κοινωνικής επιφάνειας. Δισυπόστατη λοιπόν η μορφή του Μινώταυρου έχει το αίμα του Ταύρου αλλά και το βασιλικό Μινωικό αίμα.
Η Πρόκρη με τον σάλο που έχει ξεσπάσει για τον παράνομο ερωτικό της δεσμό με τον Κρήτα βασιλιά και θέλοντας να αποφύγει την οργή της Πασιφάης γυρίζει στην Αθήνα. Κατά την αποχώρησή της ο Μίνως της χαρίζει τον κυνηγετικό του σκύλο. Στην Αθήνα η Πρόκρη γίνεται δεκτή από τον άνδρα της Κέφαλο που ενώ φαίνεται να την έχει συγχωρήσει σε ένα κυνήγι στις πλαγιές του Υμηττού φονεύεται «κατά λάθος» και αυτή. Ο σκύλος του Μίνωα ήταν δείγμα πως καθόλου φιλική δεν ήταν η σχέση της Πρόκρης με τον βασιλιά της Κρήτης, και αυτό ο Κέφαλος δεν μπορούσε να το …δεχτεί. Έτσι το «σύμβολο» της απιστίας έγινε αιτία του ξεσπάσματος του Κέφαλου και του φόνου τελικά της Πρόκρης. Ο Άρειος Πάγος βέβαια δεν δεχόταν αυτά τα «κατά λάθος» φονικά και έτσι τιμωρεί τον Κέφαλο ο οποίος όμως καταφέρνει να διαφύγει και αυτός στο εξωτερικό.

ΜΙΝΩΑΣ Ο Α΄

Για τον περίφημο Μίνωα, βασιλιά της Κρήτης και τον μεγαλειώδη πολιτισμό που εξ’ αυτόν έλαβε το όνομά του, όλοι μας γνωρίζουμε, αλλά το ότι όμως δεν υπήρξε μονάχα ένας Μίνως αλλά ότι αυτό ήταν προσωνύμιο των βασιλέων αυτό μάλλον για τον περισσότερο κόσμο είναι άγνωστο. Εμείς λοιπόν θα δούμε τον Μίνωα τον Α΄, τον μεγαλύτερο ίσως από τους Κρήτες βασιλείς.
Αυτός πρέπει να έζησε περί το 3300 π. Χ. και ήταν γιος του Αστερίου και εγγονός του Δώρου γιου του Έλληνα ο οποίος από την Στερεά Ελλάδα ήρθε στην Κρήτη και εδραιώθηκε εκεί. Ο Έλληνας ήταν γιος του Δευκαλίωνα που στην εποχή του συντελέσθηκε ο μεγάλος κατακλυσμός.
Έχουμε κάνει λόγο παλαιότερα? για τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα και για την ερήμωση του Ελλαδικού χώρου και την καταβύθιση της Αιγηίδος. Τις συνέπειες αυτού του κατακλυσμού και τις μετακινήσεις των πληθυσμών που επέζησαν από αυτόν επίσης τις έχουμε δει σε άλλα θέματά μας.? Μέσα από αυτή την ανάγκη(ποια?μήπως εννοείς την κατάσταση?) που επικρατούσε μετά από τον κατακλυσμό, έγινε και η μετακίνηση των απογόνων του Δευκαλίωνα και προς την Κρήτη. Έτσι έχουμε μία νέα επικράτηση στο νησί από την (της γενιάς) γενιά του εκλεκτού των Θεών, Δευκαλίωνος. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι όταν ο Δευκαλίων ζήτησε από τον Ξένιο Δία την χάρη να δημιουργήσει ανθρώπους λόγω της εξαφάνισής τους από τον κατακλυσμό, ο χρησμός που πήρε να ρίχνει πέτρες και να δημιουργούνται άνθρωποι, κάτι που έγινε, έφτιαξε την γενιά των σπαρτών. Αυτοί υποστηρίζεται πως είναι οι πρόγονοι των Σπαρτιατών. Η μετακίνηση λοιπόν δεν έγινε μόνο από τους απογόνους του Δευκαλίωνα αλλά και από εκείνους που δημιουργήθηκαν μετά τον χρησμό. Και μάλιστα βλέπουμε αυτοί να κινούνται προς την νότια Πελοπόννησο.
Λέγεται πως στην εποχή αυτή, του Μίνωα του Α΄, κατοικήθηκαν και οι Κυκλάδες οι οποίες έως τότε ήσαν ακατοίκητες. Αλλά την ίδια εποχή και οι Κρήτες δημιουργούν αποικίες στα παράλια της Μικράς Ασίας. Διαβάζουμε στον Διόδωρο τον Σικελιώτη στα ΙΙΙ και LIX βιβλία του: « … Ο Δώρος του Έλληνος του Δευκαλίωνος εις Κρήτην πλεύσας μετά Αιολέων και Πελασγών εβασίλευσε της νήσου. Γήμας δε Κρηθέως θυγατέρα εγέννησεν Αστέριον ον βασιλεύοντας εις Κρήτην εγέννησεν υιούς Μίνωα, Παδάμανθον και Σαρπηδώνα…»
« … οι από Κουρητίας της νυν Ακαρνανίας Κουρήτες Κνωσσόν έκτισαν…».
Και για τις Κυκλάδες συμπληρώνει ο Διόδωρος: « … Κυκλάδων νήσων το παλαιόν ερήμων ουσών, Μίνως ο Διός και Ευρώπης, βασιλεύων της Κρήτης και μεγάλας δυνάμεις έχων πεζάς και ναυτικάς, εθαλασσοκράτει, και πολλάς αποικίας εξαπέστειλεν εκ Κρήτης, ουκ ολίγην δε και της Ασίας την παραθαλαττίαν κατέσχεν.»
Είναι η ίδια εποχή που στην περιοχή της μετέπειτα γνωστής και τρανής Τροίας εγκαθίσταται ο στρατηγός του Μίνωα Τεύκτρος. Στο βιβλίο του Βιργιλίου « Αινείας» διαβάζουμε: « …Η Κρήτη απλώνεται στην μέση του Πόντου. Εκεί είναι το όρος της Ίδης, το λίκνο του γένους μας. Από εκεί κατάγεται ο αρχαίος πρόγονός μας ο Τεύκτρος, ο οποίος προσορμίσθη πρώτος εις τας Ροιτίους ακτάς…».
Αυτά στο βιβλίο του Βιργιλίου φαίνεται να τα λέει ο Αινείας, ο μεγάλος άνδρας της Τροίας που σώθηκε μετά την Άλωση από τους Έλληνες και μετέβη στην Ιταλία όπου και έγινε ο γενάρχης των Ρωμαίων, και αποδεικνύει έτσι τις ρίζες των Τρώων που είναι ελληνικές.
Κατά την εποχή του Μίνωα του Α΄ φαίνεται να έχει αναπτυχθεί ένας ικανοποιητικός πολιτισμός τόσο στην Κρήτη όσο και στην Ηπειρωτική Ελλάδα. Άλλωστε έχουν περάσει ήδη τέσσαρες γενεές από τον κατακλυσμό. Στην Αθήνα παρουσιάζονται δύο επιφανείς αρχιτέκτονες ο Τάλλως και ο Δαίδαλος.

ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΟΙ Ή ΜΙΑ ΘΕΩΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΤΕΚΕΙ…

Η εκδοχή την οποία ακόμη και μέχρι σήμερα υποστηρίζουν οι επιστήμονες και η οποία αναφέρεται σε λαούς κάποιας Άριας ή Ινδοευρωπαϊκής φυλής, όπως συνηθίζεται να λέγεται, και η οποία έφθασε από βόρεια στην ελλαδική όπου και εκπολίτισε(!!!) τους Έλληνες, φαίνεται πως σήμερα πια κανένα δεν πείθει.
Και κάνω λόγο για πειθώ καθότι οι επιστήμονες συνεχίζουν να δέχονται αυτή την θεωρία ως ισχύουσα!

Ο Ιωάννης Πασσάς στο βιβλίο του « Η αληθινή προϊστορία των Ελλήνων», δίνει μεγάλη μάχη για να αποδείξει το σαθρό της θεωρίας αυτής. Και βέβαια δεν είναι ο μόνος αφού τα τελευταία τουλάχιστον 15 χρόνια παρακολουθούμε πλήθος ερευνητών και συγγραφέων να επιδίδονται με μεγάλο πάθος προς αυτή την κατεύθυνση, κυρίως Έλληνες αλλά και αρκετοί ξένοι επιστήμονες, αφού πλέον δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή μια τέτοια θεωρία!
Συγκεκριμένα ο Ιωαν. Πασσάς γράφει: 
« Ασφαλώς δεν χρειάζεται και πολύ φαντασία ή επίπονη προσπάθεια για να καταδειχθεί ή να ανατραπεί μία τέτοια θεωρία. Διότι μετά την καταβύθιση της Αιγηίδος οι άνθρωποι που διασώθηκαν στον βορρά και στα νότια της Μακεδονίας και της Θράκης με την πάροδο του χρόνου διαμορφώθηκαν σε μεγάλες ομάδες ή φυλές πρωτόγονων ανθρώπων, όπως γνωρίζουμε, και αναζητώντας μεγαλύτερους ή καλύτερους χώρους προς διαβίωση, ακόμη και εκμετάλλευση και κυρίως βοσκότοπους άρχισαν σιγά-σιγά να εισδύουν σε ακατοίκητους χώρους του βορρά όπου μετά την πάροδο των παγετώνων η βλάστηση ήταν πλούσια, ενώ στον νότο άλλα πανάρχαια φύλα ανθρώπων που αναπτύχθηκαν φυσικά και αυτά εκεί και πολλαπλασιασθήκανε εν τω μεταξύ, γιατί δεν είχαν ενοχληθεί από τους παγετώνες προχώρησαν προς τον βορρά με τους ίδιους σκοπούς, αφού οι ίδιες ανάγκες τους το επέβαλλαν.
Παλινδρομήσεις άγνωστο πόσες και ποιας έκτασης θα σημειώθηκαν κατά την διάρκεια των χιλιετηρίδων που πέρασαν, και κάτω από την πίεση ποιών αναγκών επίσης άγνωστο, μετακινούνταν οι άνθρωποι εκείνων των εποχών. Παλινδρομήσεις και νέες εξορμήσεις από τον Νότο προς τον Βορρά και την Δύση ή και προς την Ανατολή, ύστερα από την παρέλευση κάθε περιόδου των παγετώνων ήταν φυσιολογικό να είχε ως αποτέλεσμα ότι οι άνθρωποι αυτοί είτε ήταν οι πρωτόγονοι του Βορρά είτε αυτοί του Νότου θα εισχώρησαν και βαθύτερα και ακτινωτά κάτι σαν είδος «βεντάλιας» προς όλες τις γνωστές και σήμερα χώρες του Βορρά της Ανατολής και της Δύσης, όπου και εγκαταστάθηκαν τελικά.
Είχαν όμως διαφοροποιηθεί τόσο πολύ μεταξύ τους αλλά και αποσχισθεί από τον κορμό των αρχικών ομάδων τους, και το μόνο που διατήρησαν όπως αποδεικνύεται με τους κατοίκους του βορρά και της δύσης( Τεύτονες, Γαλάτες, Σάξονες, Ίβηρες κ.λ.π) τις ονομασίες ορισμένων θεών της καταγωγής τους και τις ρίζες από μερικές λέξεις της αρχικής τους γλώσσας ή μάλλον του γλωσσικού ιδιώματός τους…»

Με την πάροδο του χρόνου και όπως ήταν φυσικό και άλλοι πρωτόγονοι άνθρωποι προχώρησαν πιο βαθιά και βορειοανατολικά στις νέες χώρες και έτσι απομακρυνόντουσαν από την αφετηρία και την επαφή που διατηρούσαν αρχικά με τους νότιους που οπωσδήποτε ήταν περισσότερο ανεπτυγμένοι. Έτσι μέσα από αυτή την απομάκρυνση ήταν λογικό να παρέμειναν στάσιμοι ως προς την ανάπτυξη και εξέλιξη και γι’ αυτό φαίνονται πλέον ως «βάρβαροι» (Κιμμέριοι, Γέλωνες, Μασαγέτες, Σαρμάτες, Δάκοι, Βουδίνοι κ. ά.).
Και εκείνους που προχώρησαν προς την Ανατολή και πέρα από την λίμνη Βαϊκάλη, τους συναντάμε αργότερα ως Υπερβορείους ή ως Γκιλάκους, Αϊνού ή ως διάσπαρτες λευκές φυλές στην Άπω Ανατολή.

Πάντως διαφορετική προέλευση δεν μπορούσαν να έχουν αυτοί οι λαοί ( βόρειοι, δυτικοί και μερικοί ανατολικοί) αφού προ την περίοδο των παγετώνων ολόκληρη η βόρεια Ευρώπη ή και πέρα από τον Δούναβη και από την κάτω πλευρά του Ρήνου και των Άλπεων, αλλά και η Ανατολή και οι βόρειες, Περσία και Ινδία ακόμη, καλύπτονταν από παγετώνες και συνεπώς ήταν αδύνατον να ζήσουν και να αναπτυχθούν στις περιοχές αυτές άνθρωποι ανεπτυγμένοι όπως οι Άριοι ή Ινδοευρωπαίοι καθώς υποστηρίζουν οι επιστήμονες και ότι στην συνέχεια κατέβηκαν νότια και ειδικά προς τον χώρο του Αιγαίου και εκπολίτισαν τους Έλληνες!!!
Άλλωστε όπως πληροφορούμαστε από τις αρχαίες ελληνικές παραδόσεις, άνθρωποι από το Αιγαίο εισχώρησαν και εκπολίτισαν και τους ανθρώπους των χωρών αυτών του Βορρά και της Ανατολής.

Και να αναφέρω επί λέξη τα χαρακτηριστικά λόγια του Ιωαν. Πασσά για τους λαούς εκείνους που θεωρήθηκαν ως η Ινδοευρωπαϊκή φυλή που έφερε τον πολιτισμό!!!
Λέει λοιπόν : 
« Και δεν τολμάμε να παραδεχτούμε και να πιστέψουμε, σεβόμενοι την επιστημονική κατάρτιση των εφευρετών των θεωριών αυτών περί Αρίων και Ινδοευρωπαίων, οι οποίοι κατέβηκαν από τον βορρά στην Ελλάδα για να εκπολιτίσουν τους Έλληνες ότι θα ανέσυραν ή θα εύρισκαν και θα αναζητούσαν αυτούς μεταξύ των άξεστων, ανεξέλικτων και καθυστερημένων λαών του βορρά ή και των γνωστών φυλών των άλλων ανατολικοβορεινών περιοχών, τους οποίους γνωρίζουμε, όπως τους αναφέρουν τα κείμενα κατά την ιστορική περίοδο, κατά την οποία ήρθαν σε επαφή με τους διεισδύσαντες Έλληνες στις χώρες αυτές. Γιατί αν οι Ινδοευρωπαίοι αυτοί δεν προέρχονταν από τις περιοχές αυτές θα έπεσαν φαίνεται με αλεξίπτωτο στην Ελλάδα και φυσικά από άλλο …πλανήτη!!!»

Η ΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΣΠΟΡΑΣ Ή Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ…

Ίσως το πιο οριακό σημείο της αρχής του εκπολιτισμού των ανθρώπων ήταν η εποχή του Τριπτόλεμου και του δώρου που πήρε από την θεά Δήμητρα, την γνώση της σποράς.
Η θεά όταν στην αναζήτηση της για την κόρη της Περσεφόνη φτάνει στην Ελευσίνα εκεί την συναντά ο βασιλιάς της πόλης Κελεός. Όταν βλέποντάς την καταταλαιπωρημένη την ρωτά και μαθαίνει για την κόρη της την χαμένη την λυπάται και της προσφέρει το παλάτι να την φιλοξενήσει. Η Δήμητρα ως ένδειξη ευγνωμοσύνης που ένας βασιλιάς ενδιαφέρθηκε για μία άγνωστη και μάλιστα την φιλοξένησε στο παλάτι του προτείνει να διδάξει τον μικρό του γιο, κάτι που ευχαρίστως αποδέχεται ο ελευσίνιος βασιλιάς.
Η Δήμητρα μέσα σ’ αυτά που μάθαινε τον μικρό βασιλόπαιδα του δίδασκε την ακαϊα με πρακτικό τρόπο για να τον κάνει αθάνατο. Δηλαδή τον κρατούσε πάνω από μία εστία αναμμένη και μουρμούριζε τους ακατάληπτους λόγους, έτσι όπως μας πληροφορεί και ο Απολλόδωρος, έφευγαν οι θνητές σάρκες που καίγονταν. Όταν μία νύχτα η βασίλισσα Μετάνειρα, που έβλεπε τον γιο της Δημοφώντα, να μεγαλώνει «παράξενα» κρυφοκοίταξε να δει τι ακριβώς έκανε η φιλοξενούμενη τους, βλέποντας αυτό το θέαμα κατατρόμαξε έβαλε τις φωνές και τότε πέφτει το παιδί από τα χέρια της Θεάς και καίγεται.
Η Δήμητρα αναγκάζεται να παρουσιαστεί με την κανονική θεϊκή της μορφή και η βασίλισσα κατανοώντας το λάθος της πέφτει στα πόδια της και της ζητά συγνώμη. Όμως η Θεά Δήμητρα μη μπορώντας να δεχθεί τον χαμό του παιδιού αποφασίζει να διδάξει στο μεγαλύτερο γιο τον Τριπτόλεμο την γνώση της σποράς.
Έτσι τον καθιστά απόστολο της γνώσης της σποράς και τον στέλνει σ΄ ολόκληρο τον κόσμο να την μεταφέρει. Του παρέχει και μεταφορικό μέσο το οποίο κατασκεύασε η ίδια και ήταν ένα άρμα με φτερωτούς δράκους και διέσχιζε με αυτό τους ουρανούς μεταφέροντας την γνώση της σποράς.
Γίνεται λοιπόν ο Τριπτόλεμος ο πρώτος εκπολιτιστής αφού η γνώση της σποράς όπως ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί αποτελεί το πρώτο στάδιο του πολιτισμού, κατά κάποιο αποσυμβολισμό. Οι πρώτοι που δέχθηκαν αυτή την γνώση ήταν οι Αρκάδες, πανάρχαιοι Πελασγοί- Έλληνες, οι οποίοι φαίνεται να εξαπλώνονται σε διάφορα σημεία της γης και να μεταφέρουν έτσι τον πολιτισμό σε μία εποχή όπου όπως υποστηρίζεται ήταν μετά την καταβύθιση της Αιγηίδος και οι άνθρωποι βρίσκονταν σε πρωτόγονη κατάσταση( 10.000 – 7.000 π.Χ.).
Οι λαοί που δέχθηκαν την γνώση και τον πολιτισμό ( Ίαντες, Άονες, Εκτήναι, Τελχίνες, Λέλεγες, Πελασγοί, Κάτονες, Μόσχοι, Παφλαγόνες, Χάλυβες, Ίβηρες, Ιλλυριοί, Δρύοπες, Φρύγες, Λύκιοι, Μήονες, Μακεδόνες, Θράκες, Αιτωλοί, Μυσοί, Κίλικες, Λούβιοι, Κάρες κ. ά. ), δεν ήσαν παρά απόγονοι των ίδιων πρωτόγονων ανθρώπων οι οποίοι ανέκαθεν ζούσαν και αναπτύσσονταν στον χώρο της Αιγηίδος προ και μετά την καταβύθιση της…

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΥΡΑΜΙΔΕΣ, ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΕΣ ΤΩΝ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΩΝ…

Στις 9 Φεβρουαρίου του 1995 η Ακαδημία Αθηνών δια του ακαδημαϊκού κ. Π. Θεοχάρη, ανακοίνωνε τα αποτελέσματα των μετρήσεων που αφορούσαν την χρονολόγηση της πυραμίδας του Ελληνικού Αργολίδας αλλά και αυτής του Λυγουριού ( Ασκληπιείου), βασισμένη στην μέθοδο της οπτικής θερμοφωταύγειας. Οι μετρήσεις πραγματοποιήθηκαν στο εργαστήριο Πυρηνικής χρονολόγησης του τμήματος Φυσικής του πανεπιστημίου του Εδιμβούργου και στο εργαστήριο Αρχαιομετρίας του ΕΚΕΦΕ ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ..Η χρονολόγηση της πυραμίδας του Ελληνικού εντοπίστηκε στο 2720 π. Χ. , με περιθώριο λάθους + - 580 χρόνια. Η αντίστοιχη χρονολογία κατασκευής της πυραμίδας του Ασκληπιείου εντοπίστηκε στα 2100 ( + - 610 έτη). Τα αποτελέσματα αυτά αποδεικνύουν ότι η πυραμίδα του Ελληνικού προηγείται κατά 100 έτη της πρώτης αιγυπτιακής πυραμίδας ( πυραμίδα του Ζοζέρ,) 2620π. Χ. και 170 έτη παλαιότερη εκείνης του Χέοπος ( 2550 π. Χ.).Μέσα από αυτή την έρευνα, η οποία είναι αλήθεια πως ποτέ δεν έλαβε την έκταση που θα της άρμοζε ( λες και ντρεπόμαστε για κάτι κακό που έχουμε κάνει!!!), μέσα από αυτή την έρευνα λοιπόν όχι μόνο αποδεικνύεται πως οι Έλληνες είναι οι πρώτοι κατασκευαστές πυραμίδων αλλά και αυτοί που πιθανόν να κατασκεύασαν και αυτές τις αιγυπτιακές. Άλλωστε όταν ο αιγύπτιος σοφός της Σαϊδος λέει στον Σόλωνα πως οι Έλληνες είναι κατά χίλια χρόνια παλαιότεροι των Αιγυπτίων, τι άλλο θα μπορούσε να αποδεικνύει μια τέτοια δήλωση παρά την πολιτισμική ανωτερότητα των προγόνων μας! Αν δε, αναλογισθούμε πως ο Θαλής ο εκ Μιλήτου σοφός, ήταν αυτός που υπολόγισε για πρώτη φορά το ύψος της πυραμίδας, τότε αντιλαμβάνεσθε τα ευνόητα!!!Και ποια είναι αυτά; Μα είναι ποτέ δυνατόν να κατασκευάζεις κάτι χωρίς να γνωρίζεις τον τρόπο μέτρησης του μεγέθους του; Πως είναι δυνατόν να γίνει αν δεν υπάρχει η αντίστοιχη μελέτη;!!! Και αν πάμε και ιστορικά ακόμη θα δούμε πως ο πρώτος βασιλιάς της Αιγύπτου ο Μήνας της δυναστείας των Μην δεν είναι τυχαίο καθόλου που το όνομά του μας παραπέμπει κατευθείαν στον Ετεοκρήτη Μίνωα!!!Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει έπ’ αυτού : « …αφού κατασκεύασε τον τάφο του, έστησε έπ’ αυτού πυραμίδα τετράπλευρη και οικοδόμησε τον θαυμαζόμενο λαβύρινθο…». Και απ’ ότι καλώς γνωρίζουμε έως σήμερα ένας ήταν ο πιο θαυμαστός λαβύρινθος και φυσικά ο πιο γνωστός, αυτός της Κρήτης ο οποίος αποτελούσε και κατ’ εξοχήν στοιχείο του Μινωικού πολιτισμού.Ο Θ. Μανιάς στο βιβλίο του « Το Ελληνικό Πνεύμα στις πυραμίδες της Αιγύπτου» σημειώνει: « Η λέξη πυραμίς είναι γνήσια ελληνική πιθανώς προερχόμενη από τον όρο «περαμούς» ο οποίος κατά τον μαθηματικό πάπυρο του Α. H. RHINOL, εκφράζει τον άξονα της πυραμίδας ή εκ του ονόματος ενός πλακούντα κωνικού σχήματος εκ σίτου και μέλιτος προσφερόμενου από τους Ίωνες στους νεκρούς υπό το όνομα « πυραμούς». Το όνομα λοιπόν «πυραμίς» ως λεξάριθμος περιέχει θρησκευτικές, φιλοσοφικές πεποιθήσεις και μαθηματικές γνώσεις…»Ο Τόμ Βαλλεντάϊν στο βιβλίο του « Το μυστήριο της Μεγάλης Πυραμίδας» λέει: « Η ετυμολογία της λέξης «πυραμίδα» στα αρχαία ελληνικά σημαίνει «φωτιά στην μέση» και οι Μάγιας ονόμαζαν τις πυραμίδες «πίρουα μάνκα» που σημαίνει αποκάλυψη φωτός…».Και ο περιηγητής Παυσανίας λέει σχετικά : « Ερχομένοις δε εξ Άργος εις Επιδαύριαν εστιν οικοδόμημα εν δεξιά πυραμίδι μάλιστα εικασμένον έχει δε ασπίδας σχήμα Αργολικάς επειργασμένας. Ενταύθα Προίτω περί της αρχής Ακρίσιον μάχη γίνεται…». Δεξιά καθώς κανείς πηγαίνει από το Αργος προς την Επιδαυρία υπάρχει οικοδόμημα που μοιάζει πολύ με πυραμίδα και έχει απεικονισμένες ανάγλυφες ασπίδες του σχήματος των αργολικών ασπίδων. Εδώ είχε πολεμήσει ο Προίτος εναντίον του Ακρισίου για την βασιλεία, και λένε πως ο αγώνας έληξε ισόπαλος και γι' αυτό αργότερα συμφιλιώθηκαν, αφού ούτε ο ένας ούτε ο άλλος μπόρεσε να πετύχει αποφασιστική νίκη. Λένε πως τότε πρώτη φορά συγκρούστηκαν οπλισμένοι με ασπίδες και οι ίδιοι και το στράτευμά τους. Για όσους εκατέρωθεν έπεσαν, επειδή ήταν συμπολίτες και συγγενείς. έγινε σ' αυτό το μέρος κοινός τάφος." (Μετάφραση Νικολάου Παπαχατζή, εκδ. "Εκδοτική Αθηνών"). Αξίζει να σημειωθεί η αναφορά του Παυσανία ότι η συγκεκριμένη μάχη ήταν η πρώτη που χρησιμοποιήθηκαν ασπίδες, αναφορά που δείχνει την παλαιότητα του συγκεκριμένου οικοδομήματος .Αφού λοιπόν ο Προίτος έζησε περί το 3352 π. Χ., αν εκλάβουμε ότι ο Τρωικός πόλεμος συνέβη περί το 3100 π. Χ. , υποστηρίζονται και πολύ παλαιότερες χρονολογίες, ο Ακρίσιος που ήταν παππούς του Περσέα ιδρυτή των Μυκηνών και αφού η πρώτη οίκηση των Μυκηνών ανάγεται γύρω στην 3η χιλιετία, κατά τους σύγχρονους επιστήμονες, έχουμε λοιπόν την βίωση του βασιλιά του Άργους Ακρίσιου περί το 3285 π. Χ. Άρα αφού ο σύγχρονός του Προίτος κατασκευάζει την πυραμίδα βλέπουμε ότι η μέτρηση του Πανεπιστημίου Αθηνων, για την ηλικία της συμφωνεί και ιστορικά αφού 2750 + 580 = 3300 π.Χ.Δεν υπάρχει πλέον καμία αμφιβολία για το αν είναι αρχαιότερες οι ελληνικές πυραμίδες αυτές των αιγυπτιακών. Τόσο η επιστήμη δια των μετρικών μεθόδων όσο και οι ιστορικές πηγές, αυτό μας αποδεικνύουν.