Η ΠΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΠΕΡΙ ΤΑΝΤΑΛΟΥ...

Μία άλλη εκδοχή για τον Τάνταλο διαβάζουμε στην Ωγυγία του Σταγειρίτη ( Ωγυγίας μέρος ΣΤ΄, Βίβλος ΣΤ΄, Περί του Ταντάλου και των απογόνων αυτού)  όπου καθώς λέει,  η Ρέα είχε στην Κρήτη ένα χρυσό σκυλί το οποίο φύλαγε την κατσίκα που ήταν η τροφός τους Δία, την Αμάλθεια. Και αφού ο Ζεύς μεγάλωσε και σταμάτησε να έχει την ανάγκη τροφού άρα και φυλάκων, ο χρυσός σκύλος εκτελεί τα χρέη του για λογαριασμό της Μητέρας - Θεάς, στο ιερό του Διός. Τον σκύλο αυτό τον έκλεψε ο Πανδάρεως, γιός του Μέροπα και της νύμφης Εχεμείας από την Μίλητο, ο οποίος τον πήγε στην Σίπηλο και τον έδωσε στον Τάνταλο να τον φυλάει. Και όταν ο Δίας ζήτησε πίσω τον σκύλο ο μεν Πανδάρεως κατέφυγε μαζί με την γυναίκα του στην Ορμαθόη της Σικελίας, ο δε Τάνταλος ισχυρίστηκε ότι όχι μόνον δεν πήρε ποτέ το σκυλί αυτό, αλλά ούτε και που το έχει δεί ποτέ του!!!

Και ο Δίας αγανάκτησε τόσο πολύ ώστε γκρέμισε από το Σίπυλο όρος της Μικράς Ασίας, τον Τάνταλο.

Μία άλλη πάλι, λέει ότι ο Τάνταλος αποκάλυπτε στους ανθρώπους τα μυστικά των Θεών ή ακόμη ότι τους κακολογούσε. Λέγεται επίσης πως ήταν αυτός που έκλεψε το Νέκταρ και την Αμβροσία και τα έδωσε στους ανθρώπους, αλλά και πως τον Γανυμήδη τον οινοχόο των Θεών είχε κλέψει και εξ' αιτίας αυτού του γεγονότος είχε ξεσηκωθεί πόλεμος πολύχρονος!!!

«…διὰ δὲ τὴν ἀπὸ τοῦ πατρὸς Διὸς εὐγένειαν, ὥς φασι, φίλος ἐγένετο τῶν θεῶν ἐπὶ πλέον. ὕστερον δὲ τὴν εὐτυχίαν οὐ φέρων ἀνθρωπίνως, καὶ μετασχὼν κοινῆς τραπέζης καὶ πάσης παῤῥησίας, ἀπήγγελλε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παρὰ τοῖς ἀθανάτοις ἀπόῤῥητα. δι´ ἣν αἰτίαν καὶ ζῶν ἐκολάσθη καὶ τελευτήσας αἰωνίου κατὰ τοὺς μύθους τιμωρίας ἠξιώθη, καταταχθεὶς εἰς τοὺς ἀσεβεῖς…»  Εξιστορεί ο Διόδωρος (Ιστορική Βιβλιοθήκη, βιβλίο Δ΄, παραγ. 74), αλλά και ο Απολλόδωρος επίσης: κολάζεσθαι δὲ αὐτὸν οὕτως λέγουσί τινες, ὅτι τὰ τῶν θεῶν ἐξελάλησεν ἀνθρώποις μυστήρια, καὶ ὅτι τῆς ἀμβροσίας τοῖς ἡλικιώταις μετεδίδου…» ( Απολλοδώρου Βιβλιοθήκη, Επιτομή, κεφ. Β΄, παραγρ.1)

Είναι λοιπόν πολλές οι υποθέσεις που γίνονται για τον Τάνταλο και όλες όπως βλέπουμε έχουν να κάνουν με άσχημες πράξεις για τις οποίες κατηγορείται!!!   Και είναι άξιον απορίας πώς ένας άνθρωπος που θεωρείτε ευγενής από τους Θεούς και του γίνεται  τόσο μεγάλη τιμή να είναι ομοτράπεζός τους, να προβαίνει σε παρόμοιες κολάσιμες ενέργειες!!!

Και να δούμε και κάποια άλλη ακόμη υπόθεση,  η οποία αναφέρει  ότι κατεγίνετο με την φυσιολογία και υποστήριζε πως ο ήλιος είναι σιδερένιος  ή διάπυρος λίθος. Εδώ μάλλον επειδή κάνουμε λόγο για πανάρχαια χρόνια θα μπορούσαμε να συνδέσουμε την κατηγορία που του καταλογιζόταν για κλοπή μυστικών από τους Θεούς,  και να υποθέσουμε πως την γνώση που έκλεβε, η οποία σαφώς για αυτόν δεν ήταν και τόσο κατανοητή (διάπυρος λίθος ο ήλιος= υπεραπλούστευση!!!), μάλλον είχε κάποια σχέση με ανθρώπους(;) που κατείχαν ανώτερες γνώσεις και απ' ότι αυτός μπορούσε να κατανοήσει τα διέδιδε στους απλούς, αδαείς για να ξεχωρίζει, μάλλον. Όπως και νάχει όμως και μέσω αυτής της υπεραπλούστευσης, διαφαίνεται η γνώση η οποία για εκείνα τα πανάρχαια, στο απότατο βάθος της προϊστορίας χρόνια, θεωρείται επιτυχής αφού πολύ κοντά στην πραγματικότητα είναι (διάπυρος λίθος) και σαφώς πέραν δεισιδαιμονιών όπως συνέβαινε σε άλλους λαούς !

 Όπως θα δούμε τον τοποθετούν και ως ιερέα ευσεβέστατο, όπως υποστηρίζει ο Σταγειρίτης, ο οποίος όμως θυσίαζε ανθρώπους και για τον λόγο αυτό τον γκρέμισαν από τον ναό και σκοτώθηκε.( Ωγυγία, όπως παραπάνω)
Σχετικά με τις ανθρωποθυσίες, είναι πολύ πιθανόν, εκεί να στηρίχτηκε και η υπόθεση του κατακρεουργημένου γιού του Πέλοπα. Για τον οποίο λέγεται ότι, τελικώς ήταν ο Τάνταλος που τον θεράπευσε όταν ήταν τραυματισμένος και βαριά άρρωστος, κόβοντας τα σαπισμένα κρέατα τα οποία έκαψε. Αυτό το μέρος που ήταν σάπιο και έκαψε αφαιρώντας το ο Τάνταλος ήταν μέρος του ώμου, εδώ έρχεται σε συσχετισμό αυτό που λέγεται για την Θεά Δήμητρα πως έφαγε, που πιθανόν να εννοείτε συμβολικά η Γή που απορρόφησε τα υπολείμματα των σάπιων καμένων κρεάτων του ώμου του Πέλοπα.
Στην θέση αυτού του μέρος που αφαιρέθηκε,  βγήκε άλλο το οποίο ήταν πιο λευκό από το λοιπό δέρμα του σώματος του Πέλοπα και εξ' ου το εξ' ελεφαντοστούν συμπληρωμένο μέρος. Μάλιστα, λέγεται πως οι απόγονοι του Πέλοπα είχαν στην σημαία τους αυτό το σημάδι στην ανάμνηση του Πέλοπα και του γεγονότος αυτού που του έσωσε την ζωή, κάτι που αιτιολογεί ότι το ίδιο σημάδι έφεραν και όλοι οι Πελοπίδες. Αυτό πιθανώς να ήταν το σκήπτρο,  που για λογαριασμό του Δία, είχε φτιάξει ο Ήφαιστος και το πήρε ο  Ερμής χαρίζοντάς το,  στον Πέλοπα και αυτός με την σειρά του το κληροδότησε στους απογόνους του, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο περιηγητής Παυσανίας ( Βοιωτικά, κεφ. 40, παραγρ.11) : «…θεῶν δὲ μάλιστα Χαιρωνεῖς τιμῶσι τὸ σκῆπτρον ὃ ποιῆσαι Διί φησιν Ὅμηρος Ἥφαιστον, παρὰ δὲ Διὸς λαβόντα Ἑρμῆν δοῦναι Πέλοπι, Πέλοπα δὲ Ἀτρεῖ καταλιπεῖν, τὸν δὲ Ἀτρέα Θυέστῃ, παρὰ Θυέστου δὲ ἔχειν Ἀγαμέμνονα: τοῦτο οὖν τὸ σκῆπτρον σέβουσι, Δόρυ ὀνομάζοντες. καὶ εἶναι μέν τι θειότερον οὐχ ἥκιστα δηλοῖ τὸ ἐς τοὺς ἀνθρώπους ἐπιφανὲς ἐξ αὐτοῦ…»

Όμως για τον Πέλοπα και την ζωή του θα κάνουμε λόγο στην συνέχεια της περίφημης αλλά πολυτάραχης και συνάμα καταραμένης δυναστείας των Ατρειδών...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΑΝΤΑΛΟ ΕΩΣ ΤΙΣ ΠΟΛΥΧΡΥΣΕΣ ΜΥΚΗΝΕΣ !!!

Ο Τάνταλος  ήταν γιός του Διός ή του Τμώλου ή του Αίθωνος και της Πλουτούς που ήταν κόρη του Ίμαντος ή του Κρόνου και βασιλιάς της Παφλαγονίας ή της Φρυγίας ή της Αχιβόρου επαρχίας του Πόντου.

Περί της Πλουτούς και του Διός αναφέρει ο Παυσανίας ο περιηγητής ( Κορινθιακά, κεφ.22, παραγρ.3) : « …τοῦτον μὲν Τάνταλον οὐ διοίσομαι ταφῆναι ταύτῃ: τοῦ δὲ λεγομένου Διός τε εἶναι καὶ Πλουτοῦς ἰδὼν οἶδα ἐν Σιπύλῳ τάφον θέας ἄξιον…»

Όσο αφορά για τον Τμώλο, γνωρίζουμε πως είναι το όνομα ενός βουνού στην Λυδία, που ονομάστηκε έτσι  από τον γιό του Άρη και της Θεογόνης, τον Τμώλο,  όταν πέθανε με βασανιστικό θάνατο μετά την τιμωρία της Θεάς Άρτεμης, της οποίας τον ναό μόλυνε εξ’ αιτίας του βιασμού της νύφης Αρίππης εντός αυτού.

Από αυτές τις υποθέσεις,  παίρνουμε ως δεδομένη την καταγωγή του Ταντάλου από τον Δία και της μητέρας του από τον Κρόνο. Γιατί άλλωστε πως θα μπορούσε ένας απλός άνθρωπος να χαίρει τέτοιας τιμής να είναι ομοτράπεζος των Θεών αν η καταγωγή του δεν ήταν θεϊκή; «…Τάνταλος Διὸς μὲν ἦν υἱός, πλούτῳ δὲ καὶ δόξῃ διαφέρων κατῴκει τῆς Ἀσίας περὶ τὴν νῦν ὀνομαζομένην Παφλαγονίαν…» Γράφει και ο Διόδωρος ο Σικελιώτης (Δ΄, 74), αποδεικνύοντας την θεϊκή  καταγωγή του Ταντάλου και της τιμής που έχαιρε εκ μέρους των Θεών. Αν και στην Ωγυγία ο Αθανάσιος Σταγειρίτης, δίνει μια κάποια εξήγηση περί της τιμής αυτής, θα το δούμε πιο κάτω, παρ' όλα αυτά εμείς εμμένουμε στην Τιτανική του καταγωγή και υπάρχει λόγος!!!

Είχε γυναίκα την Διώνη την κόρη του Άτλαντα ή την Ταϋγέτη ή την Κλυτία του Αμφιδάμαντα ή την Ευρυθεμίστη του Ξάνθου ή την Ευρυάνασσα του Πακτωλού ή την Ευρυνόμη αγνώστων γονέων και γέννησε τον Πέλοπα. Και εδώ, όπως επισημαίνει ο Διόδωρος, για την ευγένειά του και την Θεϊκή του καταγωγή,  ήταν ομοτράπεζος των Θεών. Πάντως και περί της γυναικός του,  επιμένω να λαμβάνω ως κανονική του σύζυγο την Διώνη του Άτλαντα ο οποίος είναι επίσης Τιτάνας. Όσον αφορά για την αιτιολογία περί ευγενείας μάλλον πολύ ήταν οι ευγενείς και αλίμονο αν όλοι ήταν ομοτράπεζοι των Θεών!!! Για να έχει τέτοια τιμή μονάχα ο Τάνταλος,  το πιθανότερο είναι πως, την ευγένεια θα πρέπει να την μεταφράσουμε ως προς την καταγωγή παρά από ότι άλλο...

Επειδή λοιπόν ο Τάνταλος ελάμβανε τέτοιας μεταχείρισης από τους Θεούς θεώρησε πως και αυτός θα έπρεπε να δώσει κάτι ως ανταμοιβή και το απλούστερο ήταν να τους καλέσει σε δείπνο που θα τους παρέθετε αυτός. Και εδώ έρχεται η απόδειξη της τιτανικής  καταγωγής του!

Σκέφτηκε λοιπόν να πειραματιστεί με την ικανότητα αντίληψης των θεών... Με άλλα λόγια σκέφτηκε να τους δοκιμάσει να δει πόσο "κορόιδα" μπορεί να τους πιάσει!!!  Μόνο ένας Τιτάνας θα λειτουργούσε έτσι, αναμφίβολα!!! Τί έκανε λοιπόν; Έσφαξε τον γιό του Πέλοπα, τον κομμάτιασε και μαγείρεψε τα κομμάτια τα οποία προσέφερε ως γεύμα στους Θεούς,  ώστε να δει αν καταλάβουν πως  πρόκειται για ανθρώπινο κρέας!!! Τι μυαλό θα μπορούσε να σκεφτεί κάτι τέτοιο!!! Και πως είναι δυνατόν το μυαλό αυτό να ανήκει σε έναν ευγενή, όπως τον θεωρούσαν οι Θεοί;!!!

Τέλος πάντων οι Θεοί εννοείτε πως κατάλαβαν την παγίδα του "έξυπνου" και "ευγενούς" ομοτράπεζού τους εκτός της έρμης Δήμητρας που κουρασμένη και καταταλαιπωρημένη καθώς ήταν από την περιπλάνησή της από την αναζήτηση της κόρης της Περσεφόνης, δεν το αντελήφθη και έφαγε ένα κομμάτι, συγκεκριμένα τον ώμο από τα διαμελισμένα κρέατα του Πέλοπα. Οι Θεοί βεβαίως την σταμάτησαν και πρόσταξαν τον Ερμή να βάλει τα μέρη του σώματος του Πέλοπα σε ένα καζάνι και ενώ τα έβραζαν αυτά άρχισαν να ενώνονται μεταξύ τους αποκαταστάθηκε το σώμα του κατακρεουργημένου γιού του Ταντάλου. Στο μέρος του ώμου όπου έλειπε το κομμάτι έβαλαν οι Θεοί ώμο ελεφάντινο που αποτελούσε και σημάδι για τους απογόνους του! Και τέλος η Κλωθώ τον έβγαλε από το καζάνι ζωντανό."Επειδή ήταν κεκλωσμένον να αναστηθεί" λέει επακριβώς ο Σταγειρίτης στην Ωγυγία. Ήταν δηλαδή μοιραίο (γραμμένο) να συμβεί έτσι, γιατί από την γενιά του Πέλοπα θα έρχονταν όχι απλά έργα μεγάλα, αλλά εγώ θα έλεγα, πως μέσα από αυτά που ακολούθησαν απέδειξαν οι Θεοί ότι η τιμωρία δεν περιορίζεται στον θύτη αλλά ακολουθεί την γενιά και τους απογόνους κατά το ρηθέν "αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα" !!!

Τώρα όσον αφορά τον Τάνταλο οι Θεοί τον τιμώρησαν στέλνοντάς τον στον Τάρταρο μέσα σε έναν λάκκο με νερό και με κλαδιά γεμάτα φρούτα που έφταναν έως πάνω απ' το κεφάλι του. Όμως όταν προσπαθούσε να πιάσει να φάει,  αυτά απομακρύνονταν και όταν διψούσε για νερό και έσκυβε να πιεί το νερό χανόταν!!!

« …ὅτι ὁ Τάνταλος ἐν Ἅιδου κολάζεται, πέτρον ἔχων ὕπερθεν ἑαυτοῦ ἐπιφερόμενον, ἐν λίμνῃ τε διατελῶν καὶ περὶ τοὺς ὤμους ἑκατέρωσε δένδρα μετὰ καρπῶν ὁρῶν παρὰ τῇ λίμνῃ πεφυκότα· τὸ μὲν οὖν ὕδωρ ψαύει αὐτοῦ τῶν γενύων, καὶ ὅτε θέλοι σπάσασθαι τούτου ξηραίνεται, τῶν δὲ καρπῶν ὁπότε βούλοιτο μεταλήψεσθαι μετεωρίζονται μέχρι νεφῶν ὑπ' ἀνέμων τὰ δένδρα σὺν τοῖς καρποῖς …» ( Απολλοδώρου Βιβλιοθήκη, Επιτομή, κεφ. Β΄, παραγρ.1)

Ο ΦΙΛΟΒΑΡΒΑΡΙΣΜΟΣ ‘Η Η ΑΓΝΟΙΑ ΤΟΥ ΗΡΟΔΟΤΟΥ…

Αν σήμερα κάνουμε λόγο για εκείνους που ηθελημένα είτε αποσιωπούν το βάθος της ιστορίας των Ελλήνων είτε ακόμη εκείνους που ηθελημένα και με σκοπιμότητα λειτουργούν έτσι, τότε τι να πει κανείς άραγε για τον δικό μας Ηρόδοτο, τον αποκαλούμενο μάλιστα και «πατέρα της ιστορίας», τα βιβλία του οποίου είναι κυριολεκτικά ύμνος προς τους αλλοδαπούς πολιτισμούς τους οποίους μάλιστα παρουσιάζει ως λαούς πολύ αρχαιότερους από εμάς και το αποκορύφωμα ότι από αυτούς δανεισθήκαμε και τον δικό μας πολιτισμό!!!

Ας δούμε μερικά δείγματα από τα γραφόμενα στα βιβλία του για να νοήσουμε και εμείς σήμερα γιατί και οι επιστήμονες αρχαιολόγοι κρατούσαν και κρατούν αυτή την στάση απέναντι στην ιστορία μας και την αξία της!!! Για να μην μας κακοφαίνεται όταν στις παγκόσμιες σελίδες των εγκυκλοπαιδειών βλέπουμε να φιγουράρουν οι Σουμέριοι και οι Αιγύπτιοι ως πανάρχαιοι πολιτισμοί, πολλοί προγενέστεροι των Ελλήνων. Ή ακόμη όταν διαβάζουμε για το αλφάβητο ότι είναι φοινικικό και εμείς τα δανεισθήκαμε από τους Φοίνικες που με αυτή την λογική συγκαταλέγονται και αυτοί στους αρχαιότερους ημών…

Στο 2ον βιβλίο του και στο κεφάλαιο 4,αναφέρει: «…Πρώτοι εξ όλων των ανθρώπων οι Αιγύπτιοι επινόησαν την μονάδα μετρήσεως του χρόνου, το έτος, που το μοίρασαν σε 12 τμήματα από τις εποχές. Έλεγαν δε πως αυτές τις διαιρέσεις τις βρήκαν από την παρατήρηση των άστρων…», επίσης ο Ηρόδοτος θεωρεί ότι το αιγυπτιακό ημερολόγιο ανώτερο από το ελληνικό διότι οι Αιγύπτιοι παρεμβάλλουν μόνο 5 ημέρες εμβόλιμες κάθε χρόνο,, μοιράζοντας σε κάθε μήνα 30 ημέρες. Ακόμη στον ίδιο λαό αποδίδει τη εύρεση των ονομάτων των θεών και την τάξη, γενικότερα, της λατρείας.
Γράφει: « …Έλεγαν οι ιερείς ότι πρώτοι οι Αιγύπτιοι καθιέρωσαν τις επωνυμίες των θεών και οι Έλληνες τις παρέλαβαν από αυτούς και πρώτοι απένειμαν στους θεούς βωμούς και αγάλματα και ναούς και χάραξαν γλυπτές παραστάσεις ζώων στους λίθους…»

Βέβαια αυτή είναι θέση του αιγυπτιακού ιερατείου την οποία όμως αποδέχεται ο Ηρόδοτος, πρόθυμα θα έλεγε κανείς, αφού επι λέξει αναφέρει επ’ αυτού: « …και εμέ γε ευπετέως έπειθον…», δηλαδή με άλλα λόγια τον έπειθαν πολύ εύκολα!!! ( βιβλ. 2,κεφ. 82, 64, 114).
Και φυσικά πουθενά δεν δέχεται καμία επιρροή στους Αιγυπτίους από τους Έλληνες!!! Ακόμη και αυτόν τον Ηρακλή τον οποίο είχαν οι Αιγύπτιοι ως αρχαίο θεό, ενώ όλοι γνωρίζουμε όχι μόνο πως ανήκε στο γένος των ηρώων, με πάμπολλα κατορθώματα και άθλους να αναφέρονται σ’ αυτόν και κυρίως γνωρίζουμε την γενιά του, που παραπέμπει κατ’ ευθείαν και χωρίς καμμία αμφισβήτηση στις ελληνικές του ρίζες.
Για την αποδοχή του ημιθέου Ηρακλή ως αρχαίου θεού από τους Αιγύπτιους, ο Ηρόδοτος γράφει σχετικά « Αλλά είναι για τους Αιγύπτιους ο Ηρακλής αρχαίος θεός. Σύμφωνα δε με τα λεγόμενά τους 17000 χρόνια έχουν περάσει μέχρι την εποχή που βασίλευσε ο Άμασις από την εποχή κατά την οποία γεννήθηκαν από τους 8 θεούς οι δώδεκα θεοί από τους οποίους ένας είναι και ο Ηρακλής…».

Και φυσικά προχωρά στην επίδραση που άσκησαν οι Αιγύπτιοι στους Έλληνες λέγοντας πως ο Μελάμπους είναι αυτός που έφερε από την Αίγυπτο την λατρεία του Διονύσου. Και τόσο για το 12θεο όσο και για την λατρεία του αυτοί που το εισήγαγαν στην Ελλάδα ήταν οι Πελασγοί!!! Το ίδιο ισχύει κατά τον Ηρόδοτο και για την θρησκεία των ορφικών!!! Λέει συγκεκριμένα: « είναι ίδιες αυτές οι συνήθειες με τις συνήθειες τις λεγόμενες ορφικές, βακχικές, οι οποίες είναι το ίδιο πράγμα με τις αιγυπτιακές…».
Αλλά περιλαμβάνει και μεγάλα γένη ελληνικά και τα παρουσιάζει ως αιγυπτιακά!!! Ένα από αυτά το τρανό γένος των Δαναών, για το οποίο λέει: « Αν κανείς κάνει τον κατάλογο αρχίζοντας από την Δανάη την κόρη του Ακρισίου και απαριθμεί συνεχώς τους προγενέστερους πατέρες αυτών, θα αποδειχθούν οι ηγεμόνες των Δωριέων ότι είναι Αιγύπτιοι ιθαγενείς…»!!!
Ξεχνά όμως ο Ηρόδοτος ότι η Ιώ ήταν ιέρεια της Αθηνάς και αργεία κόρη του βασιλιά του Άργους που από την ζήλεια της Ήρας βρέθηκε κατατρεγμένη στην Αίγυπτο και μάλιστα στην απώτατη αρχαιότητα κατά την οποία η Αίγυπτος ήταν ακόμη στην πρώτη φάση της δημιουργίας της, αν μπορούμε να το πούμε κάπως έτσι, αφού τα ονόματα των τοπικών βασιλέων ήταν ονόματα ποταμών( βλέπε Νείλος κ.λ.π.). Άρα μάλλον η Ιώ είναι αυτή που δημιουργεί τα εκεί γένη των πρώτων πολιτισμένων ανθρώπων και μάλιστα από κύτταρο ελληνικό. Οι απόγονοι της με τον Δαναό και τις κόρες του έρχονται στο Άργος και μάλιστα στην ομιλία του κατά την άφιξή του ο Δαναός αποδεικνύει πως είναι έλληνας με βαθιές μάλιστα ρίζες από καταγωγή κατ’ ευθείαν βασιλική. Έτσι κερδίζει και την βασιλεία της πόλης την οποία του την παρέχουν οι ίδιοι οι Αργείοι…

Ο ΑΣΤΕΙΡΕΥΤΟΣ ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ...

Καλό είναι να ανατρέχουμε κάποιες φορές, σε λόγια μεγάλων σύγχρονων φιλοσόφων, φιλολόγων, λογοτεχνών και σαφώς επιστημόνων της παγκόσμιας σκηνής και να βλέπουμε, να μαθαίνουμε τι έχουν πει για τους τεράστιους και πάνσοφους νόες των προγόνων μας. Για τις θεωρίες τους, τις ανακαλύψεις τους, τις επιστημονικές τους επιτεύξεις σε εκείνους τους καιρούς που όλα ήταν στο μηδέν της εξέλιξης, για να δώσω ένα τόνο υπερβολής απαραίτητο στοιχείο της ουσιαστικής τους συμβολής στον ανθρώπινο πολιτισμό.
“Ότι είναι ο νους και η καρδιά για τον άνθρωπο, είναι για την ανθρωπότητα η Ελλάς», έλεγε ο Γκαίτε ο μέγιστος ποιητής και σοφός του 19ου αιώνα, γοητευμένος από τις διδασκαλίες των αρχαίων ελλήνων σοφών!
«...Όταν μάλιστα πήγε στο Μανχάιμ και είδε εκεί τα γύψινα έκτυπα της ελληνικής γλυπτικής, τα αριστουργήματα της αρχαίας ελληνικής τέχνης, κατελήφθη από τόσο ενθουσιασμό, ώστε απαρνήθηκε και τους αρχαίους θεούς της πατρίδας του. Βυθισμένος αργότερα στην μελέτη του Ομήρου, του Πινδάρου, του Θεόκριτου, του Ανακρέοντος, και του Πλάτωνα έγραφε στον Έρδερ,( Ο Έρδερ ήταν λάτρης και θαυμαστής του Ελληνικού Πνεύματος και του έργου των αρχαίων ελλήνων σοφών και εκείνος ο οποίος γνώρισε στον Γκαίτε το Μεγαλείο και τους θησαυρούς αυτού του Πνεύματος!!! Μάλιστα είχε γράψει για την Ελλάδα το εξής εκπληκτικό: «Όπως τα άνθη στολίζουν την Γη και τα αστέρια τον ουρανό έτσι, με αυτό τον τρόπο και η Αθήνα κοσμεί την Ελλάδα και η Ελλάδα την Οικουμένη»): « Γιατί να απομακρυνθώ από τον Δία και τον Άρη και να πάω με τον Θόρ και τον Βοτάν; ( αρχαίοι θεοί των Σκανδιναβών και των Γερμανών). Διαβάζοντας τα λόγια του Πινδάρου « επικρατείν δύνασθαι» είδα το φως. Και στο απόσπασμα του έργου του « Προμηθεύς» γράφει επηρεασμένος από τα έργα των αρχαίων: « Δεν είμαι Θεός, αλλά είμαι το ίδιο σαν τους θεούς υπερήφανος!». Είναι δε γνωστό ότι τόσο αυτός όσο και ο Σίλλερ, ο άλλος μεγάλος ποιητής της εποχής του, έγραψαν τα ωραιότερα έργα τους εμπνευσμένοι από τους αρχαίους Έλληνες ποιητές και φιλόσοφους.»( Ιωαν. Πασσά, « Η Αληθινή Προϊστορία των Ελλήνων», εκδόσεις « Ήλιος»).
Ο Σίλλερ στο περίφημο ποίημα του « θεοί της Ελλάδος» λέει: « Θείο και αθάνατο είναι το πυρ του Πινδάρου που ρέει με δωρικό ρυθμό στους σεμνούς ύμνους του, που πριν φλόγιζε την κιθάρα του Αρίωνα και ζωντάνευε το μάρμαρο του Φειδία...»
Ένας από τους πιο βαθύτερους μελετητές των αρχαίων ελλήνων σοφών, ο Τσέλλερ, γράφει στην εισαγωγή του έργου του « Η ιστορία της ελληνικής φιλοσοφίας»:
« Οι αρχαίοι έλληνες σοφοί έθεσαν όλα τα βασικά ζητήματα της φιλοσοφίας, τόσο τα θεωρητικά όσο και τα πρακτικά και απάντησαν σε αυτά με την χαρακτηριστική στο ελληνικό πνεύμα διαφάνεια και καθαρότητα. Δημιούργησαν τις βασικές έννοιες της φιλοσοφίας και επειδή η φιλοσοφία και η φυσική ήταν στην αρχή αδιαχώριστες δημιούργησαν επίσης και ένα μέγιστο μέρος από της έννοιες της φυσικής επιστήμης, μέσω των οποίων κινείται και εμπνέεται ολόκληρη η μετέπειτα ευρωπαϊκή φιλοσοφία και επιστήμη. Θεμελίωσαν όλους τους βασικούς κλάδους της Φιλοσοφίας και σχημάτισαν όλες τις τυπικές μορφές της κοσμοθεωρίας. Όπως τα τραγούδια του Ομήρου και τα αριστουργήματα της Αττικής τραγωδίας και της τέχνης των χρόνων του Περικλέως θα υπάρχουν αιώνια, έτσι με αυτό τον τρόπο και το προϊόν αυτού του νου - η Φιλοσοφία- θα στέκεται μπροστά μας γεμάτη δροσιά και αμάραντη...»
Αξίζει ακόμη να δούμε τι είχε πει ο Μπύχνερ, ο συστηματικός πράγματι εκλαϊκευτής της θεωρίας των υλιστών( στις αρχές του 1900) σε μια μεγάλη επιστολή του που απεύθυνε προς τον Έλληνα δημοσιογράφο Φαρμακόπουλο, ο οποίος του ζήτησε να μεταφράσει στην ελληνική το έργο του « Δύναμη και ύλη». Γράφει λοιπόν σ’ αυτή την επιστολή: «Χαίρω γιατί μετά από δυο και πλέον χιλιετηρίδες η περί κόσμου υλικοφιλοσοφική θεωρία, που για πρώτη φορά εμφανίσθηκε στην χώρα σας μέσα από τις διδασκαλίες των αρχαιότατων Ελλήνων σοφών από τον Θαλή μέχρι τον Επίκουρο, θα ξαναγυρίσει στην ίδια γη, ως είδος εισαγόμενου από το εξωτερικό εμπόρευμα... Πράγματι η χώρα και ο λαός οι οποίοι έχουν τόσο ένδοξο παρελθόν όπως ολόκληρη η υφήλιος παραδέχεται, και οι οποίοι κατόρθωσαν να διατηρήσουν την ΄ύπαρξή τους μέσα από τόσες τρικυμίες και καταιγίδες μιας υπερδισχιλιετους Ιστορίας, η χώρα και ο λαός στους οποίους η Ρωμαϊκή κοσμοκρατορία οφείλει αν μη την πολιτική αλλά πάντως την πνευματική της αγωγή, όπως και σύμπασα η ανθρωπότητα, η χώρα και ο λαός που κατέκτησαν και ενέπνευσαν τον Βύρωνα, τον μέγα ποιητή και αγωνίζονται ακόμη με τα όπλα να διατηρήσουν και στο μέλλον τα ύψιστα αγαθά τους, την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους, είναι συνεπές να ενδιαφερθούν και για τις πνευματικές κατακτήσεις της εποχής μας και να αναδειχθούν, αφού από κανένα λαό δεν υστερούν ή είναι κατώτεροι. Μπορούν δε να καλλιεργήσουν στους κόλπους τους και να επεκτείνουν περαιτέρω τις σύγχρονες έρευνες της επιστήμης...»
Βέβαια ατέλειωτος είναι ο κατάλογος εκείνων που μίλησαν με τον ύψιστο θαυμασμό για το αρχαίο ελληνικό πνεύμα. Αλλά είναι και απολύτως δικαιολογημένος αυτός όταν σχεδόν όλες οι απαντήσεις στις μεγάλες ανθρώπινες υπαρξιακές απορίες δόθηκαν τόσες χιλιάδες χρόνια πριν χωρίς στην ουσία να προστεθεί τίποτε το νέο μέσα στο πέρασμα του χρόνου, παρά μόνον η πλευρά εκείνη του τεχνικού μέρους του πολιτισμού που στην ουσία όπως έχουμε ξαναπεί οι μέγιστοι πρόγονοί μας θεωρούσαν υποδεέστερο του πνεύματος, και δικαιολογημένα γιατί...

ΟΙ ΛΕΥΚΟΙ ΘΕΟΙ ΤΩΝ ΙΝΔΙΑΝΩΝ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΗΣΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ…

Σε μία πανάρχαια εποχή φαίνεται πως έγινε ο εποικισμός της Αμερικανικής ηπείρου από ομάδες Τατάρων και Μογγόλων κυνηγών από την Σιβηρία Η λογική λέει πως οι ομάδες αυτές που κατέκλυσαν την Αμερικανική ήπειρο πέρασαν από τα στενά της χερσονήσου Καμτσιάκας τα οποία στην απώτατη εκείνη εποχή ήταν μία συνέχεια ξηράς που ένωνε την Αλάσκα με το πιο μακρινό βόρειο σημείο της Ασίας. Είναι εκείνοι που στην συνέχεια έφτιαξαν τον μογγολοειδή τύπο των ιθαγενών Ινδιάνων της Αμερικής. Είναι αυτοί που βρήκαν οι Έλληνες όταν έφτασαν στην ανεξερεύνητη έως τότε ήπειρο του δυτικού ημισφαιρίου του πλανήτη. Είναι εκείνοι που έβλεπαν την κατάλευκη σάρκα, τους ασπροφώτιστους μανδύες των Ελλήνων και το υψηλό τους παρουσιαστικό, τα υπερσύγχρονα σκάφη τους που φαίνονταν αλλόκοτα μπροστά στις ακατέργαστες πιρόγες τους και όπως ήταν λογικό τους είδαν σαν Θεού!!!
Η POPOLBUX το πανάρχαιο ινδιάνικο κείμενο των ιθαγενών της Αμερικής γράφει για τους «παράξενους» επισκέπτες που ήρθαν στην χώρα τους και τους μετέφεραν τον πολιτισμό: « Ο Θεός Ήλα-Τάκι ήταν ιερέας και βασιλιάς των λευκών επικοιστών. Οι λευκοί εκείνοι ήταν σοφοί, ειρηνικοί και ψηλοί. Είχαν λευκό δέρμα και μακριά γένια…».
Είναι λογικό οι τότε κάτοικοι της Αμερικής που είχαν άγνοια για το πώς ήταν η γη, τι έκταση καταλάμβανε, και αν υπήρχαν άλλοι άνθρωποι κάπου αλλού, να τους φαίνονται περίεργοι εκείνοι οι επισκέπτες, θεωρώντας τους μάλιστα, λόγω των μεγάλων μορφολογικών διαφορών αλλά κυρίως των γνώσεων που κατείχαν, κάτι εν είδη Θεών…
Και έτσι έπλασαν τους Θεούς μέσα στην φαντασία τους πάνω σ’ εκείνα τα πρότυπα. Τα πρότυπα των αρχαίων Ελλήνων οι οποίοι έφτασαν εκεί, στην μακρινή χώρα της Εσπερίας με τα πλοία τους και με έναν πολιτισμό μαζί τους τον οποίο άφησαν παρακαταθήκη σ’ έναν κόσμο που βρισκόταν ακόμα σε μία πρωτόγονη κατάσταση, αλλά όχι και άγρια. Απόδειξη η αφομοίωση όχι μονάχα του υλικού μέρους του πολιτισμού αλλά και εκείνου του πνευματικού που κυρίως έχει να κάνει με την γλώσσα και τον λόγο. Γι’ αυτό και οι ομοιότητες πολλών λέξεων των αρχαίων λαών της Αμερικής με την ελληνική γλώσσα είναι σημείο αναφοράς για πολλούς επιστήμονες, ντόπιους και ξένους…
Όταν μετά από αρκετούς αιώνες παρουσιάστηκαν στα παράλια των ακτών της Αμερικής οι νέοι επισκέπτες, με τον Χριστόφορο Κολόμβο επικεφαλής, οι ιθαγενείς τους υποδέχτηκαν σαν θεότητες. Ο ίδιος ο μεγάλος εξερευνητής εξιστορεί στα απομνημονεύματά του : « …Το μόνο αίσθημα που ένοιωσαν για εμάς οι Ινδιάνοι, ήταν λατρεία και θαυμασμός…» , και πιο κάτω συμπληρώνει: « Μόλις μας είδαν οι Ινδιάνοι στις ακτές τους, έπεφταν στη γη έξαλλοι, σήκωναν τα χέρια τους στον ουρανό ολόχαροι, και μας καλούσαν να βγούμε στην στεριά το γρηγορότερο…».

Η παράδοσή τους έλεγε πως θα επέστρεφαν εκείνοι που κάποτε είχαν έρθει και τους έφεραν το φως του πολιτισμού. Που τους έδωσαν την τάξη και τον τρόπο του πως θα ζούσαν καλύτερα μέσα από μία σωστή και ορθή ανάπτυξη πολιτιστική. Τους έδωσαν πολιτισμό και αυτό έλεγε πάρα πολλά σε εκείνους που ζούσαν μέχρι τότε σε μία κατάσταση που ταίριαζε σε ζώα και όχι ανθρώπους. Πώς να μην είναι ευγνώμονες απέναντί τους; Πώς να μην τους θεωρούν Θεούς; Είναι λοιπόν πολύ λογική η αντίδραση που περιέγραψε ο Χριστόφορος Κολόμβος, εκ μέρους των ιθαγενών της Αμερικής. Αλλά πιο λογική φαίνεται όταν συναντά κανείς μέσα στην παράδοση ή στα παλιά, πανάρχαια κείμενά τους την νοσταλγία μιας επιστροφής Εκείνων…
Στις θρησκευτικές τους τελετές οι Ινδιάνοι της Αμερικής, φορούν λευκά προσωπεία( μάσκες), ή βάφουν τα πρόσωπά τους με λευκό χρώμα σε ανάμνηση εκείνων των λευκών Θεών που τους είχαν εκπολιτίσει. Οι ιερείς τους επίσης φορούν κράνη στολισμένα με κέρατα ταύρου. Τα κράνη αυτά φορούσαν οι στρατιώτες του Κρόνου- Βήλου. Αλλά είναι και το σύμβολο του Κρητικού πολιτισμού, των χρόνων του Μίνωα, των Ετεοκρητών, των μεγάλων και ισχυρότερων θαλασσοπόρων όλων των εποχών.

Οι ψηλοί επισκέπτες της Αμερικής, λευκοντυμένοι και γενειοφόροι καθώς λένε τα πανάρχαια ινδιάνικα κείμενα, είναι οι Έλληνες Θεοί, της εποχής των Θεοβασιλέων Ουρανού, Κρόνου, Άτλαντα, Ποσειδώνα, Διονύσου…
Γίγαντες τους παρουσιάζουν πολλά αρχαία δικά μας κείμενα, «…Γένος κρατερών, γιγάντων, υμνεύσαι … εντός Ολύμπου μούσαι Ολυμπιάδες…», γράφει ο Ησίοδος δίνοντας το στίγμα για το ποιοι ήσαν αυτοί οι ψηλοί σαν γίγαντες λευκοί και γενειοφόροι κρατεροί…
« Άναξ, παιδοτρεφές, αίμαι γιγάντων»( Νόνος, Διονυσιακά, τόμος Β΄ βιβλ. 40ο σελ. 313, στιχ. 315), και ο Απολλόδωρος λέει: « Γεννά γίγαντας εξ ουρανού … Εγένετο δε εν Παλήνη…» ( Βιβλ. Ι., 34).
Ο Πλάτων γράφει: «…εν δε τη Ατλαντίδι νήσω ταύτη, μεγάλη συνέστη και θαυμαστή δύναμις βασιλέων, κρατούσα μεν απάσης της νήσου πολλών δε άλλων νήσων και μερών της ηπείρου…»
«… Ούτοι δε οι πάντες αυτοί τε και οι έκγονοι τούτων, επί γενεάς πολλάς ώκουν, άρχοντες μεν πολλών άλλων κατά το πέλαγος νήσων και μερών της ηπείρου…»
«… Καθ’ άπερ εν τοις πρόσθεν ελέχθη περί της των θεών λέξεως ότι κατενείμαντο γην πάσαν … Ποσειδών την Ατλαντίδα λαχών, εκγόνους κατώκεισεν…»
Γράφει ο Πλάτων σχετικά με την Ατλαντίδα δείχνοντάς μας ότι είχε εποικιστεί από τα ελληνικά φύλα. Η τοποθέτηση της Ατλαντίδας στο δυτικό ημισφαίριο όπου μάλιστα όπως λέει ο Πλάτων υπήρχαν και άλλα νησιά και μία ήπειρος «κατά το πέλαγος νήσων και μερών της ηπείρου…», φανερώνει την γνώση της ύπαρξης της Αμερικανικής ηπείρου στα χρόνια του Πλάτωνα. Αφού λοιπόν ο Πλάτων γνωρίζει την ύπαρξή της είναι φυσικό να γίνει παραδεκτό, ότι οι περί της Ατλαντίδας και της Αμερικής αφηγήσεις του πρέπει να είναι αληθινές. Και γιατί να τις αμφισβητήσουμε άλλωστε όταν όλα είναι καταφανή και μιλούν για τους Έλληνες, τους λευκούς θεούς της Αμερικής στα απώτατα χρόνια της προϊστορίας;

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΩΝ ΙΡΛΑΝΔΩΝ…

« … Φησί δε και Βοϊους τον Ερκύνιον δρυμόν οικείν πρότερον τους δε Κίμβρους ορμήσαντες επι του τόπου τούτου αποκρουσθέντων υπό των Βοϊων επι τον Ίστρον…
…Του μεν ουν αρχαίον ώσπερ έφην ειπώ των Κελτών περιωκείτο το πλείστον ο ποταμός, μάλιστα δ’ ην των Κελτών Έθνη Βόϊοι…» ( Στράβων «Γεωγραφικά» τομ. VII ρ. 293, τομ. ΙΙ, Ε, Ι, G, 212-213, και 6. 312, 20- 25 ).
«…Λοιπή δε εστι της Ευρώπης η εντός Ίστρου και κύκλω θαλάττης, αρξαμένης από του μυχού του Αδριατικού μέχρι του Ιερού στόματος του Ίστρου, εν η εστιν ήτε Ελλάς και τα των Μακεδόνων και των Ηπειρωτών Έθνη…».
Στα γραφόμενα του μεγάλου ιστορικού Στράβωνα ανακαλύπτουμε την κυριαρχία των Ελλήνων. Και δεν είναι καθόλου λόγια ενός τυχαίου, αλλά ενός εκ των μεγαλύτερων ίσως ο κορυφαίος,αρχαίους γεωγράφους και μέσα από αυτές τις γραμμές που αποτελούν ατράνταχτες αποδείξεις και σαφώς ιστορικές πηγές που δεν επιδέχονται καμιά αντίρρηση!

Τι μας λέει λοιπόν; Ότι τα όρια των Ελλήνων προς τον Βορρά έφθαναν μέχρι τον Δούναβη και ως τον μυχό της Αδριατικής θάλασσας.
Οι Βόϊοι οι οποίοι εισέδυσαν στους Γερμανικούς δρυμούς και τους εποίκησαν ονομάσθηκαν με την πάροδο των αιώνων Boch. Οι Γάλλοι τους Γερμανούς τους προσωνομάζουν Boch(= Βόϊοι).
Για να δούμε όμως και την παρουσία των Ελλήνων στην Αγγλία. Το Κρητικής νοοτροπίας μνημείο του Στόουνχετζ, με τις παραστάσεις του αγκυλωτού σταυρού
είναι μία από τις πιο τρανές αποδείξεις της παρουσίας των αρχαίων Ετεοκρητών, στην γηραιά Αλβιόνα. Γιατί οι Ετεοκρήτες σαν τους καλύτερους ναυτικούς της εποχής είχαν φθάσει στο νησί και μάλιστα από εκεί προμηθεύονταν το μετάλλευμα του Κασσίτερου.
Ο αγκυλωτός σταυρός ήταν σύμβολο των Ελλήνων τόσο κατά την εποχή των Θεών όσο και αυτής του χαλκού. Οι Άρειες ( λευκές ) γυναίκες των Ινδιών είχαν ως σύμβολο-φυλακτό τον αγκυλωτό σταυρό, ακόμη και έως σήμερα.
Ο Όμηρος λέει: « … Πλέον έπ’ οίνωπα πόντον, επ’ ανθρώπους αλλοθρόους, εις Τέμεσιν με χαλκόν, άγω δ’ αίθωνα σίδηρον…»
«…Στον βαθύ ήλθα ωκεανό, στην άκρη του κόσμου. Εκεί είναι η πόλις και ο λαός των Κιμμερίων. Σύννεφα σκοτεινά από παντού τους περιβάλουν τους άμοιρους τους Κιμμερίους…» ( Όμηρος « Οδύσσεια» Ραψ. Ε΄ στιχ. 181-184 και Ραψ. Λ΄ στιχ. 14 και 15).
Μέσα από τους στίχους του Παμμεγίστου επικού μας ποιητή, Ομήρου, βλέπουμε πως οι Έλληνες μετακινούνταν προς τον Βορρά όχι μονάχα για εποικιστικούς λόγους αλλά και για εμπορικούς. Οι Κίμβροι φέρονται ως οι ιθαγενείς κάτοικοι της Βορείου Ευρώπης αλλά και οι Λύγιες . Δεν είναι άλλοι από τους γνωστούς και στους στίχους του Ομήρου αναφερόμενοι Κιμμέριοι.
Στο Ιρλανδικό βιβλίο « Leadhar gadhal» διαβάζουμε: « Το 1240 π.Χ. έφθασαν στην χώρα από τα νησιά της Δύσης είκοσι τέσσερα ζεύγη αποίκων έχοντας αρχηγό τους τον Έλληνα πρίγκιπα Μπάρτολον. Οι άνθρωποι εκείνοι έγιναν με τον καιρό 5000. Πέθαναν όμως από μία αρρώστια και τάφηκαν ομαδικά GHT, έξω από το Δουβλίνο, κατά τα πάτρια έθιμά τους.
Το 2600 αποβιβάστηκαν άνδρες της φυλής Fig Bolg, Gallionib ( Βέλγοι και Γαλάτες).
Ύστερα από αυτούς έφτασαν στην Ιρλανδία προερχόμενοι από τα νησιά της Δύσης άνδρες της φυλής της Tuatha de Dadan. Ήταν άνδρες Θείας καταγωγής και είχαν φέρει μαζί τους μαγικά σύνεργα, ρομφαίες, δόρατα κ.λ.π. και την πέτρα της «Μοίρας», επάνω στην οποία κάθονταν οι Βασιλείς των Ιρλανδών για να εμπνευστούν καλά έργα.

Όλοι αυτοί οι επιδρομείς αφού πολέμησαν πρώτα εναντίον των Fomure, των τερατωδών Γιγάντων που ζούσαν εκεί πριν από αυτούς, άρχισαν κατόπιν ένα εξοντωτικό πόλεμο μεταξύ τους. Νικητές αναδείχθηκαν τελικά οι άνδρες της φυλής της Tuatha de Dadan. Η τελευταία μάχη δόθηκε στην Motura, κοντά στο Kong ( Κομητεία Μάγο). Τότε χάθηκε και η ηγεμονία των Γιγάντων στην Ιρλανδία.
Βλέπουμε βέβαια την ομοιότητα των Δαναών στην φυλή της Tuatha de Dadan. Αλλά ακόμη αντιπαραβάλουμε και την πέτρα της « Μοίρας», που ήταν ένα κομμάτι από βράχο της σπηλιάς στην Ίδη της Κρήτης. Μέσα σ’ εκείνη την σπηλιά αγρυπνούσε κάθε εννέα χρόνια ο Μίνως ο Α΄ της Κρήτης, προσμένοντας την επιφοίτηση του μεγάλου Δία ως προς τους νόμους που έπρεπε να θεσπίσει, για να κυβερνήσει δίκαια τους υπηκόους του. Πάνω σ’ αυτή την πέτρα κάθονταν και οι μετέπειτα βασιλείς της Ιρλανδίας προσμένοντας και εκείνη την ίδια επιφοίτηση του προγονικού τους Θεού Δία, για τους νόμους που έπρεπε να θεσπίσουν για την δίκαιη διακυβέρνηση των Ιρλανδών.
Οι Ιρλανδοί καυχώνται ότι είναι απόγονοι των Κελτών και όπως ιστορικά αποδεικνύεται από την Leadhar gadhal οι Κέλτες ήταν Ελληνικής καταγωγής.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΕΠΟΙΚΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ…

Η αμερικανίδα αρχαιολόγος Anne Terry Wait στο βιβλίο της «Προϊστορική Αμερική» , για τους τύμβους που απλώνονται κατά εκατοντάδες από τον κόλπο του Μεξικού μέχρι και το Ουισκόνσιν, γράφει: « …Ποιος τους ύψωσε αυτούς τους τύμβους εδώ και γιατί;», ρωτούσαν οι Ευρωπαίοι πρώτοι άποικοι της Αμερικής, τους Ινδιάνους. Εκείνοι δεν ήξεραν τίποτα. Και όταν ήρθαν οι αρχαιολόγοι και έσκαψαν πολλούς τύμβους ανακάλυψαν μέσα σ’ αυτούς μαργαριτάρια, περιδέραια, ορειχάλκινες ασπίδες, μαχαίρια, ξίφη, πέλεκεις, χάλκινα δόρατα, κοσμήματα από χρυσό και ασήμι, αγγεία με διάφορες καλλιτεχνικές μορφές.
Οι κατασκευαστές των τύμβων αυτών δεν ήταν Ινδιάνοι. Από πού λοιπόν είχαν έρθει και ποιοι στην Αμερική; Ήταν Κινέζοι, Αιγύπτιοι; Ή μήπως είχαν έρθει από την χαμένη Ατλαντίδα, από την χώρα της Θεάς Μά;»
Ο τουριστικός οδηγός της Παναμερικανικής Εταιρίας Σιδηροδρόμων, « Μπέρλιγκτον Ρούστ» ( 1962), γράφει: « …Υπάρχουν εδώ ίχνη ενός χαμένου πολιτισμού, μιας φυλής της οποίας η προέλευση και η εποχή της ακμής της, αποτελούν για τους αρχαιολόγους ένα άλυτο μυστήριο. Φαίνεται ότι οι αφηγήσεις του Πλάτωνα είναι αληθινές. Ως αληθινές δε, τις πιστεύει και ο αρχαιολόγος Ντόναλυ.
Ο δρόμος που περνά από τα αρχαία μνημεία του Γκρήκ Αμφιθέατερ και από τις πύλαρις οφ Έρκουλους(πύλες του Ηρακλή) είναι για τους αρχαιολόγους ιδιαίτερα δημοφιλής…».
Τέτοιες αναφορές σε θέματα που δεν έχουν ακόμη μέχρι σήμερα επαρκώς εξηγηθεί, ίσως ουδέ καν μερικώς, πολλοί συγγραφείς, ερευνητές αλλά και αρχαιολόγοι ακόμη και περιοδικά ή τουριστικοί οδηγοί, κάνουν αφήνοντας κάποια υπονοούμενα ή ακόμη και δίνοντας τις δικές τους ερμηνείες οι οποίες όμως συγκλίνουν πάντα προς ένα συμπέρασμα κοινό. Ότι δηλαδή Έλληνες ήταν εκείνοι οι πρώτοι επισκέπτες της Ηπείρου αυτής που ήρθαν και άφησαν τα αχνάρια του πολιτισμού τους να σταθούν αρωγοί στην πολιτισμική ανάπτυξη των ιθαγενών της μεγάλης ηπείρου της Δύσης.
Τα αρχαία Ινδιάνικα κείμενα γράφουν: « Ήσαν οι άνδρες του Ανού-Καν, ο Μάγκο Κάπο ήταν ο σοφός τους. Δεν ήθελαν να μας κάνουν δούλους. Ύστερα ο αρχηγός τους Μπάλαμ ανέβηκε σε ένα μεγάλο πάε(=πλοίο) και έφυγε βεβαιώνοντας μας ότι θα ξανάρθει…». Αυτά αναφέρει το Troano, ένα πανάρχαιο κείμενο των Ινδιάνων της Αμερικής το οποίο βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο.
Ο Ανού-Καν ήταν ο βασιλιάς Ουρανός που φέρεται να είναι και ο πρώτος αποικιστής της Αμερικής. Ο Μπάλαμ είναι ο Βήλος- Κρόνος ο Βάλτερ των σκανδιναβών και ο Βάαλ της Μεσοποταμίας. Ο Μάγκο –Κάπο ο μεγάλος σοφός ακόλουθος του Μπάλαμ είναι ο Γραμματέας του Κρόνου Ερμής Τρισμέγιστος.
Ένα άλλο ινδιάνικο κείμενο γράφει σχετικά με τους πρώτους εποικιστές της Αμερικής: « Όταν επληθύνθησαν οι άνθρωποι στην γη, άλλοι τράβηξαν προς την Ανατολή και άλλοι ήρθαν και εγκαταστάθηκαν στην χώρα μας. Όλος ο κόσμος μιλούσε τότε την ίδια γλώσσα και οι άνθρωποι Μαύροι και Άσπροι ζούσαν στην εποχή εκείνη ειρηνικά…»(Popol vux, αρχαίο κείμενο των Ινδιάνων της Γουατεμάλας, μέρος Γ΄ κεφ. 20, Μέρος Δ΄ Κεφ. 11ο).
Ακόμη η Ηenrietta Mertz στο βιβλίο της «The Wine dark sea», με ατράνταχτα στοιχεία αποδεικνύει ότι τόσο οι Αργοναύτες όσο και ο Οδυσσέας είχαν φτάσει ο μεν πρώτοι στην Νότιο Αμερική, ο δε ήρωας της Τροίας έως τον κόλπο του Μεξικού. Η αμερικανίδα συγγραφέας της «Σκοτεινής Κρασάτης Θάλασσας», είχε σχεδόν αφιερώσει την ζωή της στην έρευνα αυτή. Ήταν δικηγόρος το επάγγελμα και κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ως Ύπαρχος στο πολεμικό αμερικανικό Ναυτικό, είχε διαπλεύσει πολλές φορές τις ακτές της Βορείου και Νοτίου Αμερικής, αλλά και επί του Αμαζονίου είχε αναπλεύσει πέντε φορές. Μετά τον πόλεμο διήνυσε με τα πόδια τεράστιες αποστάσεις επί των Άνδεων του Περού, της Βολιβίας , της Κολομβίας και όλων των γύρω περιοχών, βασισμένη στα «Αργοναυτικά» του Απολλώνιου του Ρόδιου και στην «Οδύσσεια» του Ομήρου. Η Enrieta Mertz μετά από αυτά κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι ήρες των Αργοναυτικών και αυτός της Οδύσσειας, είχαν φτάσει στην Αμερική πολλές χιλιετίες νωρίτερα απ’ τον Χριστόφορο Κολόμβο!!!
Μάλιστα η ερασιτέχνης αρχαιολόγος και ερευνήτρια της ελληνικής Προϊστορίας και Ιστορίας αλλά κυρίως μεγάλη λάτρης του Ελληνικού Πνεύματος και της Ελλάδος γενικότερα, η οποία είχε επισκεφθεί δύο φορές την Ελλάδα, σε μία από αυτές της τις επισκέψεις έμεινε επί μακρόν στην Κεφαλονιά την οποία ανίχνευσε διαπιστώνοντας πως αυτό ήταν το νησί που βασίλευε ο Οδυσσέας και όχι η Ιθάκη. Βασισμένη σε κάποιο ομηρικό στίχο τον οποίο δεν έλαβαν ποτέ εκ του σοβαρού οι ιστορικοί, αναφέρεται ότι το νησί του Οδυσσέα ήταν το δυτικότερο απ’ τα Ιόνια νησιά. Και αυτό είναι η Κεφαλονιά και όχι η μικρή Ιθάκη. Επίσης η Ιθάκη δεν μπορούσε τα τόσα πρόβατα και τα άλλα ζώα που αναφέρει ο Όμηρος, αφού όπως είναι φανερό δεν διαθέτει τους ανάλογους χώρους. Αλλά γι’ αυτό θα μιλήσουμε σε άλλο μας θέμα.
Από το 1950 και μετά η Ενριετα Μέρτζ διετύπωσε τις θεωρίες και απόψεις της όχι μονάχα στα βιβλία της αλλά και μέσα από διεθνή συνέδρια και ανακοινώσεις. Παρ’ όλα αυτά δεν έτυχε της αναλόγου προσοχής και αυτό μάλλον πρέπει να το καταλογίσουμε στους δικούς μας αρμόδιους κύκλους παρά σε οποιονδήποτε άλλον. Γιατί εύλογο είναι πως η κάθε αρχαιολογική σχολή(κυρίως η Γαλλική και Αμερικανική), εργάζονται για τα δικά τους οφέλη παρά για άλλα ξένα προς αυτούς. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς και κατά πόσο μπορούμε να αξιοποιήσουμε εκείνα τα σημεία που θα μας ωφελήσουν από κάθε άποψη. Μέχρι σήμερα μάλλον δεν το έχουμε επιτύχει κάτι τέτοιο…
Αμέτρητες λοιπόν, οι μαρτυρίες και οι πηγές που κάνουν αναφορές στα χρόνια εκείνα της απώτατης αρχαιότητας και που όλα αποδεικνύουν την ελληνική παρουσία σε ολόκληρο τον κόσμο. Μία παρουσία που χαρακτηριστικό της έχει όχι την τάση που βλέπουμε πολύ συχνά μέσα από τις σελίδες της Ιστορίας και φανερώνουν την ανθρώπινη αδυναμία της επιβολής της εξουσίας μέσα από μία κατάκτηση και επικυριαρχία του δυνατού επί του αδυνάτου, αλλά ακριβώς το αντίθετο εκείνο που έχει να κάνει με το Πνεύμα και τις υψηλές ιδέες, την ανάγκη εκπολιτισμού των πλασμάτων εκείνων που έχουν από την φύση τους ή λόγω συνθηκών την ανάγκη μιας τέτοιας βοήθειας προς την εξελικτική πορεία, τον πολιτισμό.
Αυτό το χαρακτηριστικό που είναι το κύριο στην ελληνική νοοτροπία και γενικότερα τρόπος ζωής, των προγόνων μας, είναι που τους οδηγεί σε νέες ανακαλύψεις, σε νέους δρόμους και αφήνουν έτσι τα ίχνη τους μέσω της πολιτιστικής και αναμορφωτικής τους κληρονομιάς, σφραγίδα που ανεξίτηλα θα δείχνει ανά τις χιλιετηρίδες το πέρασμα του Πνεύματος από κάθε γωνιά του πλανήτη για το καλό του ανθρώπου.

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΟΠΩΝΥΜΙΑ ΣΤΗΝ ΝΟΤΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗ

Όταν η αμερικανίδα ερευνήτρια Henrietta Mertz στο βιβλίο της “ The wine dark sea” αποδείκνυε πως οι Έλληνες τόσο οι Αργοναύτες όσο και ο Οδυσσέας αναζητώντας οι μεν πρώτοι την γη της Κολχίδος, ο δε δεύτερος την επιστροφή στην πατρίδα του, έφτασαν στην Αμερική γινόμενοι έτσι οι πρώτοι εξερευνητές της νέας γης, φυσικά και δεν φανταζόταν πόσο αψήφιστα θα λάμβαναν κάτι τέτοιο όχι μονάχα οι συνάδελφοί της ερευνητές και αρχαιολόγοι αλλά και κυρίως οι ίδιοι οι αρμόδιοι του ελληνικού κράτους!!!
Παρ’ όλα αυτά αν και οι λόγοι της υποτίμησης μιας τέτοιας ανακάλυψης για τον καθένα που την επιχειρεί είναι καταφανές, ασχέτως αν δεν δικαιολογείται κάτι τέτοιο, παρ’ όλα αυτά λοιπόν η αξία ως γεγονός δεν παύει να υφίσταται για όσους θέλουν πραγματικά να συμβάλλουν στην κατεύθυνση της έρευνας και ανακάλυψης σημαντικών γεγονότων που προσδιορίζουν την πορεία της ανθρωπότητας.
Αδιάψευστοι μάρτυρες αυτών που η κ. Μέρτζ υποστήριξε υπήρξαν τα ευρήματα ανασκαφών στην Αμερική.
Όχι ότι οι «γνωστοί κύκλοι» που δεν ήθελαν να γνωστοποιηθούν αυτές οι ανακαλύψεις θα έμεναν με σταυρωμένα χέρια!!! Εξ’ ου και η απόκρυψη ή καταστροφή εκείνων των ευρημάτων.
Υπάρχει όμως κάτι που δεν μπορούν, όσο και να το θέλουν να το αποκρύψουν! Και είναι αυτά τα τοπωνύμια περιοχών και πόλεων της Νοτίου Αμερικής τα οποία από τα πανάρχαια χρόνια υφίστανται να αποδεικνύουν το πέρασμα των Ελλήνων από μία γη που η σύγχρονη ιστορία μας υποστηρίζει την ανακάλυψή της μόλις τον 15ο αι. μ. Χ.!!!
Ας δούμε μερικά από αυτά:
Ephira, στα σύνορα της βρετανικής Γουινέας και Σουρινάμ. Το όνομά της είναι από την Εφύρα το αρχαίο όνομα της Κορίνθου, πόλη στην οποία γεννήθηκε ο πρόγονος του Γλαύκου και την οποία προφέρει όταν δίνει το γενεαλογικό του δένδρο στον Διομήδη.
Fedra, 30 μίλια από το Paramaribo στο Σουρινάμ. Φαίδρα λεγόταν η κόρη του Μίνωα η οποία ήταν δεύτερη σύζυγος του Θησέα .
Thetis, κόλπος στο άκρο του ακρωτηρίου Χορν. Θέτις λεγόταν η μητέρα του Αχιλλέα, σύζυγος του Πηλέα ενός από τους αργοναύτες.
Laris, μικρό χωριό ανατολικά του Cusco. Η Λάρισα κόρη βασιλικής οικογένειας της Ελλάδας έδωσε το όνομά της σε μία πόλη. Στην πόλη αυτή γεννήθηκε ο Πολύφημος, γιος του Ειλάτου, μέλος της Αργούς.
Armonia, 51ος , 24ος παράλληλος. Αρμονία λεγόταν η σύζυγος του Κάδμου. Στον γάμο της η Ήρα της δώρισε ένα περιδέραιο και ένα πέπλο, τα οποία στην συνέχεια προκάλεσαν μεγάλες τραγωδίες στις γενιές που τα κληρονόμησαν. Να σημειώσουμε πως η ιστορία αυτή αναφέρεται σε μύθους των Ίνκας!!!
Solimoes, όνομα του άνω Αμαζονίου μεταξύ της Tabatinga και Coari. Αναφορές για τους Σολύμους συναντάμε σε πολλά έργα αρχαίων συγγραφέων.
Ο Όμηρος, ο Πίνδαρος, ο Στράβων, ο Ηρόδοτος, ο Απολλώνιος ο Ρόδιος είναι κάποιοι από αυτούς. Όταν ο Γλαύκος έδωσε το γενεαλογικό του δένδρο στον Διομήδη έκανε λόγο για τον βασιλιά Λύκο και για τους άθλους που επέβαλε στον Βελερεφόντη. Ένας από αυτούς τους άθλους ήταν ο Βελλερεφόντης να πολεμήσει τους Σολύμους που ήταν μία φιλοπόλεμη φυλή που ζούσε στα σύνορα της Λυκίας. Όταν κατάφερε και επέτυχε αυτόν τον άθλο ο επόμενος ήταν οι Αμαζόνες.
Υπάρχει θεωρία που αποδεικνύει ότι η αρχαία Λυκία ήταν στην περιοχή της Νοτίου Αμερικής και περιελάμβανε την Βενεζουέλα, Βρετανική και Γαλλική Γουιάνα και το Σουρινάμ. Βάσει αυτής της θεωρίας , και εφ’ όσον είναι σωστός ο προσδιορισμός, η χώρα των Σολύμων θα ήταν η χώρα νότια της Βενεζουέλας και της Κολομβιανής πολιτείας της Vechada, Guainia και της Βραζιλιανής πολιτείας Amazonas, η δε χώρα των Αμαζόνων αμέσως ανατολικά κατά μήκος του ποταμού Thermodon ή Αμαζονίου, μέχρι του Ατλαντικού.
Η ελληνική λέξη λοιπόν “Solum” μεταβλήθηκε στο πορτογαλικό “Solimoes” προφερόμενη “Solimoi-sh” για την πόλη που βρισκόταν στο ίδιο ακριβώς μέρος. Ο Αμαζόνιος ο οποίος ονομάζεται έτσι όταν ξεκινά από το Iquitos, όταν φθάνει στα βραζιλιανά σύνορα στην Tabatinga ή κοντά στην Ataleia de Norte, αλλάζει όνομα σε Solomoes και στους βραζιλιάνους ο ποταμός είναι γνωστός από την Tabatinga έως το Coari, περίπου 64o W, 4o S: ( Βόρειο και Νότιο πλάτος) οπότε πάλι αλλάζει στο αρχικό Αμαζόνιος.
Η Henrietta Mertz γράφει: « Το 1940, όταν βρισκόμουν πάνω σ’ ένα μικρό πολεμικό πλοίο στον Αμαζόνιο, ακριβώς σ’ αυτό το σημείο, ένας αξιωματικός του πλοίου παρατήρησε: « Τώρα βρισκόμαστε επί του Solimoes». Εξήγησε ότι παλιά ζούσε εκεί ένας λαός γνωστός στους Πορτογάλους ως Solimoes και ότι η φυλή αυτή ήταν πολύ παλιά και ανέκαθεν κατείχε αυτό τον χώρο κατά μήκος των δύο όχθων του ποταμού αλλά μόνο μέχρι το Coari. Στον κατάλογο των φυλών που κάποτε κατοίκησαν την λεκάνη του Άνω Αμαζονίου o Clements Markham περιέλαβε τους Solimoes ως « μία φυλή του Αμαζονίου που κάποτε ήταν πολύ ισχυρή, από την οποία οι Πορτογάλοι έδωσαν το όνομα στον ποταμό». Το 1788 ο Ribeiro ανέφερε ότι τα κύρια υπολείμματα της φυλής αυτής βρίσκονται στο στόμιο του Coari. Η Πορτογαλική απόδοση Solimoes συναντιέται και σήμερα στους χάρτες της περιοχής αυτής του Αμαζονίου όπου κάποτε ζούσαν οι Σόλυμοι, λαός φιλοπόλεμος».
Amazons, η παλιά αυτή φιλοπόλεμη ομάδα γυναικών είναι αρκετά γνωστή. Όλοι οι αρχαίοι συγγραφείς τις τοποθετούν στο στόμιο του ποταμού Thermodon, όπως ο Απολλώνιος ο Ρόδιος το αναφέρει στα Αργοναυτικά του. Η Ιππολύτη η βασίλισσα των Αμαζόνων παντρεύτηκε τον Θησέα και ο γιος τους Ιππόλυτος έδωσε το όνομά του στην πόλη που βρίσκεται 44o W, 18o S. Η νεώτερη αδερφή της βασίλισσας Ιππολύτης, η Πενθυσέλεια συνέβαλε ουσιαστικά με τις Αμαζόνες στον πόλεμο της Τροίας, όταν επικαλέστηκαν την βοήθειά τους οι Τρώες. Και ήταν αυτή που προκάλεσε τον Αχιλλέα και τον Αίαντα σε μονομαχία για να βρει τραγικό τέλος η ίδια αργότερα από τον μεγάλο ήρωα του Τρωικού πολέμου Αχιλλέα. Ο ποταμός μνημονεύει ακόμη μέχρι σήμερα εκείνες τις γενναίες γυναίκες και πολεμίστριες, τις Αμαζόνες. Ο Απολλώνιος ο Ρόδιος γράφει χαρακτηριστικά: « Δεν υπάρχει άλλος ποταμός σαν αυτόν…».
Filadelphia, 48ο W, 8ο S, αλλά και μία ακόμη πόλη με το ίδιο όνομα κοντά στα σύνορα της Βολιβίας και του Περού στον 68ο W, 12ο S που ονομάσθηκε από το όνομα του Αττάλου του Φιλάδελφου.